Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Nauki Społeczne>Socjologia>Makdonaldyzacja społeczeństwa

Makdonaldyzacja społeczeństwa

książki Streszczenie   według:Kallweise     Autor : Georg Ritzer
ª
 
Według autora, zjawisko społeczne, jakim jest makdonaldyzacja, wiąże się z dążeniem ludzi do rutynizacji pewnych zachowań. Jest to więc „proces, na mocy którego zasady prowadzenia restauracji szybkiej obsługi upowszechniają się, zagarniając coraz większe połacie życia społecznego w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie”.
Pewien badacz pisze o japońskim skaucie, który jest zaskoczony, kiedy odkrywa McDonald'sa w Chicago, gdyż sądził, że można go znaleźć wyłącznie w Japonii, i że jest to firma japońska.
Holenderski student opowiada, że pierwszą rzeczą jaką on i jego koledzy robię kiedy przyjadą za granicę jest odszukanie najbliższego McDonald'sa, ponieważ daje im on poczucie bezpieczeństwa.

Makdonaldyzacja jest weberowskim procesem racjonalizacji. Ów stanowi ilustrację jednej z najbardziej przekonujących teorii socjologicznych, weberowskiej teorii racjonalizacji. Istotą makdonaldyzacji jest powielanie schematów działania barów szybkich dań na firmy innych branż, np. firmy Toys'R US (firma produkująca zabawki). Zarząd tego przedsiębiorstwa o swoim celu mówi następująco: „Chcemy, żeby o nas myślano jak o czymś w rodzaju McDonald'sa od zabawek”.
Jednakże schemat inicjowany w barach McDonalds'a staje się paradygmatem dla całego życia społecznego. Procesowi podlegają całe państwa: trendowi przewodzi Japonia, z dwoma tysiącami ośmiuset pięćdziesięcioma dwoma barami, później Kanada – 1885 barów, Niemcy – 931, 45 McDonaldów w Rosji, ale rynek ten (teren byłego ZSRR i Europy Wschodniej) postrzegany jest jako dziewiczy, mający zostać w najbliższej przyszłości zaludniony restauracjami. Izrael, ze swoimi centrami handlowymi postrzegany jest jako całkowicie zmakdonaldyzowany.
Obecnie tendencja makdonaldyzacji ulega odwróceniu: coraz więcej zagranicznych fast-foodów bywa eksportowanych do USA.
Rozwój firmy doprowadził do postrzegania jej w dzisiejszych czasach jako ogólnoświatowego symbolu Ameryki, w sensie bardziej kulturowym, niż przemysłowo-usługowym.
Menedżer MacDonalda w Brazylii mówił, że mieszkańcy jego kraju są „zauroczeni” amerykańską kulturą. Znany amerykański aktor Eddie Murphy w komedii „Książę w Nowym Jorku” przyjechawszy z Afryki, rozpoczyna pracę w barze szybkiej obsługi Makdowell, do złudzenia przypominającym bary MacDonalda.
Zjawisko makdonaldyzacji, występując w kulturze popularnej, pociąga za sobą następstwa w innych dziedzinach, w tym w ekonomice. Renomowany amerykański dziennik gospodarczy „The Economist” regularnie co roku podaje wskaźnik Big Maca, określający siłę nabywczą różnych walut światowych na podstawie porównania cen kanapki w różnych krajach, wyrażonej w dolarach. Dzieje się tak za sprawą uniformizacji produktu, gdyż ten we wszystkich państwach występuje w z grubsza tej samej postaci. Porównania te informują, gdzie waluta jest niedowartościowana, a gdzie przewartościowana. Jakkolwiek współczynnik ten traktowany jest z dystansem i przymrużeniem oka, wskazuje on na wszechobecność zjawiska.

Teoria zapobiegania konfliktom za pomocą złotych łuków – teza Thomasa J. Friedmana. Zgodnie z nią „żadne dwa kraje mające MacDonalda nie toczą ze sobą wojny”. Według niego wynika stąd, ze sposobem na zapewnienie światu pokoju jest dalsza ekspansja MacDonalda. Teoria ta okazała się niestety błędna w 1999 r., gdy NATO przeprowadziło serię nalotów na Serbię, mimo iż w tym kraju zlokalizowano sieć restauracji MacDonald'a.
Dla wielu ludzi uczestnictwo w kulturze MacDonalda ma wymiar religijny, zaś przebywanie w barach porównywane jest do prezencji w miejscach kultu. I tak, pewien robotnik w Moskwie, w czasie otwarcia baru, mówił o nim, „jakby to była katedra w Chartres [...] miejsce, gdzie się doznaje 'niebiańskiej radości'.” Współczesne centra handlowe są określane jako „świątynie [cathedrals] konsumpcji.
Podobne emocje wzbudza partycypacja w społeczeństwie Disney Worldu, skąd określany jest on jako „hadż klasy średniej, obowiązkowa wizyta w spieczonym słońcem świętym mieście”.
Wszechobecność symbolu popkultury, jakim są bary MacDonalda obrazuje przeprowadzona wśród dzieci amerykańskich ankieta, która wykazała, że 96% z nich wie, kim jest Ronald MacDonald. Lepszy wynik uzyskał tylko Święty Mikołaj. Celem działań tej firmy, określanym przez zarząd, jest nie tylko przodowanie, lecz panowanie w branży barów szybkiej obsługi. Otwarty w 1992 r. bar w Moskwie sprzedawał prawie trzydzieści tysięcy hamburgerów dziennie i zatrudniał tysiąc dwustu młodych ludzi, którzy przy kasach pracowali parami. W tym samym roku w Pekinie otwarto największy bar tej firmy na świecie, z siedmiuset miejscami, dwudziestoma dziewięcioma kasami i blisko tysiąc osobowym personelem. Już pierwszego dnia pobił dotychczasowy rekord firmy, obsłużywszy około czterdziestu tysięcy klientów.
Opublikowano dnia: 25 lipca, 2009   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.