pierwotny związek ze środowiskiem charakteryzujący istotnie człowieka ujawnia swe różnorodne formy nie tylko w psozczególnych
etapach rozwoju jednostki(ontogenezy),lecz w różncyh sferach aktywności dojrzałego człowieka. to na czym siła tego związku polega,można określić,uznając ścisłą zależność egzystencji biologiocznej organizmu od środowiska,względną i stopniowo zmniejszającą się zależność od otoczenia i przedmiotów jednostki dojrzewającej fizycznie i psychicznie i wreszcie względną niezalezność i autonomię dojrzałej osobowości.związek ,relacje z otoczeniem mają spory wpływ na to również.z jednej strony dynamiczny splot cech fizycznych i psychicznych,z drugiej zmienne w pewnych granicach warunki życia nadają procesom zachowania się rys indywidualności.jednostka jest integralną częścią swojeego środowiska ale pozatym to środowisko jest jej przynależne:do niego odnoszą się wsyzstkie formy aktywności człowieka.między oboma członami tej relacji,która w psychologii ujmuje się jako strukturą ja-świat,na róznych poziomach zachodzą ustawiczne interakcje.w tej relacji realizuje się nie tylko organiczna,fizyczna niesamodzielność człowieka.naturalna aktywność organizmu,jako jego właściwości i szczególność środowiska ustanawia w przebieu rozowju psychicznego i fizycznego ci,ąg doświadczeń. ten ciąg doświadczeń kreuje określony układ wzajemnych dynamicznych powiązań,działań i oddziaływań zwanych osobowością.kształtujący wpływ doświadczeń dokonuje się w złożonym ciągu zachowań.życie w podobnych wraunkach kształtuje częściowo tylko podoben formy zachowania się róznych jednostek.ich indywidalne wyposażenie fizyczne i rezultat wyjątkowych doświadczeń są naturalnym ograniczeniem upodobania się ludzi i źródłem swoistego piętna pojawiającego się w każdym zachowaniu jednostki.