Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Nauki Społeczne>Psychologia>Filozofia i psychologia miłości

Filozofia i psychologia miłości

artykułu Streszczenie   według:hege     Autor : hege
ª
 
Pytanie o to czym jest miłość zadawało sobie wielu uczonych. Jest to fakt zaskakujący, biorąc pod uwagę to, że miłość to zjawisko, wydawałoby się, bardzo oczywiste. Sprawa nie przedstawia się jednak tak prosto.
Pierwszym problemem, który nasuwa się kiedy mówimy o zjawisku miłości jest występowanie jej rodzajów (które wyróżnili już stoicy): miłość rodzinna (storge), przyjaźń (filia), miłość erotyczna (eros) i miłość duchowa (agape). Okazuje się więc, że to o czym myślimy najczęściej słysząc słowo „miłość” może być tylko jedną jej odmianą.
Na tym nie kończą się niejasności związane z relacją między potocznym rozumieniem miłości, a jej prawdziwym obrazem. Kolejna z nich wiąże się postrzeganiem miłości jedynie jako uczucia, tymczasem, jak podaje Józef Bocheński w książce „Sto zabobonów” :”Jeśli [miłość] jest pełna, obejmuje także z konieczności wolę służenia i wolę dobra ukochanej osoby.” Za Erichem Frommem możemy dodać, że z miłością wiążą się nierozerwalnie komponenty takie jak: troska, poczucie odpowiedzialności, poszanowanie i poznanie. Miłość nie jest więc jedynie uczuciem, którego biernie doznajemy, ale wymaga pewnego działania, którego brak czyni ją niepełną.
Najczęściej opisywanym przez filozofów, psychologów i artystów rodzajem miłości jest miłość łącząca dwoje ludzi. Taka miłość jest często potocznie utożsamiana z zakochaniem. Jednak zakochanie jest jedynie jedną z faz związku miłosnego między dwojgiem ludzi. Według Roberta Sternberga, amerykańskiego psychologa, zakochanie to pierwszy etap charakteryzujący się wybuchem namiętności. Kolejne fazy to:
• Faza romantycznych początków, w której rozwija się intymność między partnerami.
• Faza związku kompletnego, która łączy namiętność, intymność oraz zaangażowanie.
• Faza związku przyjacielskiego gdzie następuje zanikanie namiętności, niekiedy również intymności, dominuje zaangażowanie.
• Faza związku pustego która występuje jeżeli partnerom nie uda się utrzymać intymnego związku. Faza ta charakteryzuje się występowaniem już tylko zaangażowania jako spoiwa związku.
• Faza rozpadu związku występuje jeżeli zanika nawet zaangażowanie.
Wiadomo, że aby kochać potrzebny jest obiekt miłości. Jeżeli obiektów tych jest wiele, jeżeli miłość ta rozciąga się na całą ludzkość, możemy mówić o altruizmie. Jeżeli zaś obiektem miłości jest własna osoba, nie mówimy o egoizmie, lecz o miłości własnej rozumianej jako poczucie własnej wartości. Miłość własna, choć często traktowana negatywnie, jest siłą zasilającą życie i nadającą mu sens. Aby móc kochać innych, trzeba kochać siebie.
Miłość jest zjawiskiem tak wieloaspektowym i zróżnicowanym, że trudno ją jednoznacznie opisać. Każdy człowiek pragnie jednak jej doznać. Doznawanie miłości jest warunkiem niezbędnym do prawidłowego rozwoju ludzkiej osobowości (przykładem może być miłość rodziców do dziecka). Dlatego, być może, refleksja nad teoretyczną stroną miłości jest sprawą drugorzędną w stosunku do praktyki.
Opublikowano dnia: 25 sierpnia, 2009   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.