Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Nauki Społeczne>Psychologia>Przyczyny i objawy nadpobudliwości

Przyczyny i objawy nadpobudliwości

książki Streszczenie   według:rafalmolx     Autor : ooo
ª
 
Przyczyny i objawy nadpobudliwości
Nadpobudliwość psychoruchowa dziecka przejawia się wzmożonym pobudzeniem ruchowym, nadmierną reaktywnością emocjonalną oraz zaburzeniami funkcji poznawczych, głównie zaburzeniem koncentracji uwagi. Charakteryzuje się zespołem cech, które odróżniają dziecko od rówieśników, układają się w charakterystyczną triadę objawów:
- problemy z utrzymaniem uwagi,
- problemy z kontrolą impulsywności,
- nadmierna ruchliwość.
Cechy te uwidaczniają się między innymi w zabawie, odrabianiu lekcji, kontaktach z kolegami. Niektórzy pediatrzy i neurolodzy nazwali te zaburzenia ADD (Attention Deficit Disorder) – zaburzenia koncentracji oraz ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) – zaburzenia koncentracji połączone z nadmierną ruchliwością.
Jest jeszcze sporo niejasności co do przyczyn ADD czy ADHD, ale na ogół uczeni uważają, że nadpobudliwość psychoruchowa jest najczęstszą postacią tzw. nerwowości dziecięcej. Spowodowana jest zaburzeniami równowagi podstawowych procesów nerwowych: pobudzenia i hamowania.
Nadpobudliwość dzieci często jest wynikiem zaburzenia funkcji ośrodkowego układu nerwowego lub efektem działania czynników społeczno – wychowawczych zaburzających równowagę procesów nerwowych u dzieci. Charakteryzuje się zespołem objawów świadczących o zaburzonej funkcji mózgu spowodowanej uszkodzeniem.
Początkowo występujące objawy są niewielkie , potem nasilają się . Dziecko ma duże trudności w nauce i wówczas rodzice i nauczyciele szukają przyczyn występowania nadpobudliwości u dziecka. Często u dzieci rozwijających się prawidłowo zaczynają pojawiać się objawy nadpobudliwości. W tej sytuacji najczęściej zaburzenie równowagi procesów nerwowych u dziecka spowodowało środowisko rodzinne (awantury, alkoholizm ).
Również szkoła może wywołać zaburzenie procesów nerwowych u dzieci wcześniej zrównoważonych i mających prawidłową sytuację rodzinną. Często w rodzinach , w których wychowuje się dziecko nadpobudliwe mamy do czynienia z wychowaniem zbyt rygorystycznym lub niekonsekwentnym. Wychowanie takie jest szkodliwe dla dziecka ze względu na ciągłą zmianę praw i obowiązków dziecka, natomiast zbyt rygorystyczne wychowanie powoduje nadmierną lękliwość. Dziecko w domu podporządkowuje się rygorom , natomiast narastająca nadpobudliwość wpływa na zachowanie się dziecka poza domem, jest ono agresywne w stosunku do otoczenia.
Najbardziej uciążliwe dla otoczenia jest wzmożone pobudzenie ruchowe dziecka nadpobudliwego. Przejawia się ono nieustanną potrzebą ruchu, dziecko ciągle się kręci, podskakuje, zmienia pozycje. Lubi zabawy ruchowe np. gonitwy, siłowanie. Nie potrafi się skupić nad czytanym tekstem, przeszkadza, kręci się. Ruchliwość takiego dziecka objawia się również manipulowaniem przedmiotami, poprawianiem garderoby, obgryzaniem paznokci itp.
Nadpobudliwość może się również przejawiać pod postacią wzmożonej lękliwości. Niektóre dzieci wyrwane do odpowiedzi czerwienią się, pocą, stają się niespokojne lub płaczą. .
Następstwem zaburzeń koncentracji jest zapominanie, roztargnienie, dziecko jest niewytrwałe w wykonywaniu zadania. Często możliwości intelektualne, rozumowanie oraz pamięć są takie jak u innych dzieci w tym samym wieku, ale osiągane wyniki w nauce znacznie słabsze. Spowodowane jest tzw. odruchem orientacyjnym – kierują swoją uwagę na każdy nawet najmniejszy bodziec płynący z otoczenia. Dziecko gubi więc wątek nauczyciela, „nie słyszy” poleceń. Odrabianie zadania domowego trwa długo , a efekty bardzo marne. „Brak wystarczającej koncentracji uwagi, sprawia, że w pracach domowych i szkolnych dzieci nadpobudliwych spotkać można wiele błędów. Zdarzają się w ich zeszytach niedokończone zdania i słowa. Litery końcowe są często pomijane: ten sam wyraz raz jest napisany dobrze, innym razem źle, to samo działanie jest raz rozwiązane poprawnie, kiedy indziej błędnie. Wypracowania tych dzieci są chaotyczne, sprawiają wrażenie logicznie niepowiązanych, a w ich wypowiedziach ustnych brak jest konsekwencji i porządku”( H. Spionek )

Uważa się, że częściej tym zaburzeniem dotknięci są chłopcy lecz w ostatnich latach zaczyna przeważać pogląd, że zaburzenie to dotyczy obu płci w podobnym stopniu, jednak różnice podtypów powodują, że jest ono rzadziej rozpoznawane u dziewcząt. Dziewczęta z zespołem nadpobudliwości mają bowiem częściej jedynie problemy z uwagą, podczas gdy u chłopców na pierwszy plan wysuwają się objawy związane z nadmierną impulsywnością i nadmierną, niekontrolowaną ruchliwością .
Objawy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej zmniejszają się z wiekiem. Najszybciej ustępuje nadruchliwość, wolniej poprawia się zdolność skupiania uwagi. Nadal obecne są poprzednio widoczne cechy, jednak na pierwszy plan wysuwają się problemy z koncentracją uwagi oraz trudności w nauce. Wiele danych wskazuje, że u dzieci z ADHD obserwuje się ryzyko innych zaburzeń psychicznych w dzieciństwie, okresie dojrzewania i dorosłym życiu. Można w to włączyć zachowania antyspołeczne, uzależnienie od alkoholu i narkotyków, depresje, większe ryzyko popełnienia samobójstwa.
Lekami, które są skuteczne w leczeniu ADHD, są leki o działaniu stymulującym, pobudzającym, aktywizującym, nie zaś uspakajającym, czyli hamującym aktywność mózgu. Regulują one pracę tych struktur, które odpowiadają za kontrolę zachowań, procesy trwałości i przerzutności uwagi. Leki nie mogą wyleczyć nadpobudliwości, działają jedynie gdy są stosowane. Pozwalają jednak skończyć szkołę.
Nadpobudliwość jest cechą, z której większość dotkniętych nią dzieci wyrasta w miarę dojrzewania układu nerwowego. U jednej trzeciej jednak objawy utrzymują się przez całe życie. Leczenie w wielu trudnych przypadkach zapobiega w powstawaniu następstw nadpobudliwości, takich jak: niechęć do szkoły, słabe wyniki w nauce, niska samoocena, nieszczęśliwe wypadki wynikające z nadmiernej impulsywności, kłopoty w grupie rówieśniczej. Leczenie farmakologiczne jednak nie może być stosowane jako jedyna metoda. Zawsze powinno stanowić część pracy z rodzicami, dzieckiem i szkołą, często wzmacniając siłę ich oddziaływań.
Najważniejsze w niesieniu pomocy dziecku nadpobudliwemu jest to, by była ona wielokierunkowa. Dlatego też najczęściej udzielana winna być przez zespół specjalistów (lekarz psychiatra dziecięcy, psycholog i pedagog). Ten zespół powinien mieć możliwość kontaktu z rodzicami dziecka i szkołą.
Opublikowano dnia: 20 marca, 2009   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.