Przemoc w rodzinie cz.1
Summary rating: 2 stars
2 Recenzja
Wizyty
:
120
słów:
900
Opublikowano dnia: marca 14, 2008
Na
wstępie chciałbym wyjaśnić pojęcie przemocy, a mianowicie wyraz ten oznacza
fizyczną przewagę, która jest wykorzystywana do czynów bezprawnych na kimś.
Po II wojnie
światowej ONZ przyjęło wiele międzynarodowych aktów człowieka m.in.:
Powszechną
Deklarację Praw CzłowiekaKonwencję
o prawach dziecka Konwencje
o zniesieniu wszelkich form dyskryminacji kobiet.
Praca ta będzie opisywać przemoc w rodzinie, w której możemy
wyróżnić:
przemoc
rodziców wobec dzieckaprzemoc
wobec partnera w związkuprzemoc
wobec osób starszych w rodzinie.
Wyróżniamy
3 podstawowe rodzaje form przemocy:
przemoc
fizycznaprzemoc
seksualnaprzemoc
psychiczna.
Przemoc fizyczna
jest intencjonalnym zachowaniem, którego skutkiem jest uszkodzenie ciała. Do
przejawów tej formy przemocy zaliczamy m.in. kopanie, plucie, bicie, wykręcanie
rąk, przypalanie papierosem itp.
Przemoc
seksualna polega na użyciu siły do wymuszenia
współżycia seksualnego. Do przemocy seksualnej zalicza się m.in. seks
oralny, seks analny, zmuszanie do oglądania filmów i fotografii
pornograficznych, pozwolenie bez zgody partnera na oglądanie przez osoby
trzecie aktu seksualnego. Przemoc seksualna jest rzadziej rozpoznawana niż
przemoc fizyczna.
Przemoc
psychiczna zawiera przymus i groźby, zastraszanie, emocjonalne wykorzystywanie,
zabieranie pieniędzy, kontrola ich wydawania, groźby pozbawienia praw
rodzicielskich, nastawianie dzieci przeciwko jednemu z rodziców. Przemoc
psychiczna w związku partnerskim jest opisywana jako małżeński terror.
Jednym
ze skutków przemocy jest trauma, która polega na niszczeniu wyobrażeń na temat
własnej osoby i świata. Świat przestaje być bezpiecznym miejscem do życia,
wydarzenia są nieprzewidywalne, niekontrolowane, nie ma się na nie wpływu. Przeżycia
traumatyczne wyciskają emocjonalne i fizyczne piętno. Wywierają w ten sposób
głęboki wpływ na życie ofiar. Objawy traumy mają charakter chroniczny i można
podzielić je na 2 typy:
I
typ – skutek pojedynczego urazu II
typ – następstwa długotrwałego urazu – objawami mogą być np; psychiczne
odrętwienia lub gwałtowne zmiany nastroju od skrajnej bierności do
wybuchów gniewu. W objawach traumy wyróżniamy trwałe symptomy do których
zaliczamy zaburzenia snu, drażliwość lub wybuchy gniewu, trudności z
koncentracją uwagi, zwiększona reaktywność fizjologiczna na sytuacje
przypominające traumę. Dzięki utrzymywaniu się tych symptomów poprzez
rożnego rodzaju okresy możemy wyróżnić 3 kategorie zaburzeń pourazowych: I
okres – jeżeli objawy utrzymują się do trzech miesięcy rozpoznaje się ostre zaburzeniaII
okres – ponad trzy miesiące
rozpoznaje się chroniczne zaburzenia pourazoweIII
okres – jeżeli objawy pojawiają się po 6 miesiącach od traumy mówimy o
odroczonym zespole pourazowym.
Wyróżniamy następujące rodzaje
cykle przemocy:
pierwszy
cykl – pojawienie się napięcia między partnerami drugi
cykl – atak fizyczny trzeci
cykl – spadek napięcia pomiędzy partnerami określany mianem okresu
miodowego.
Wynikiem przeprowadzonych ankiet
w społeczeństwie jest niemal fakt, że większością ofiar przemocy fizycznej,
seksualnej i psychicznej są kobiety.
Działania osób pomagających winny być
zindywidualizowane, dostosowane do kontekstu ujawnienia przemocy, oceny
zagrożenia i potrzeb ofiary a także możliwości przyjęcia przez nią oferowanej
pomocy. Zasadniczym celem pierwszego etapu interwencji jest zapewnienie
bezpieczeństwa, ochrony i opieki oraz warunków do zaspokojenia podstawowych
potrzeb ofiary. Kolejnym etapem jest zabezpieczenie ofiary przed kolejnym
atakiem. Po zaspokojeniu podstawowych potrzeb ofiary, kiedy odzyskała ona
minimalne poczucie bezpieczeństwa, ważna jest pomoc psychologiczna, nastawiona
na odzyskiwanie szacunku i pewności, co do słuszności podejmowanych przez
siebie decyzji.
Interwencja
kryzysowa jest metodą z wyboru po każdym
ostrym incydencie maltretowania lub w sytuacji ujawnienia przemocy. Interwencja
kryzysowa polega na aktywnym słuchaniu. Celem interwencji kryzysowej jest:
obniżenie
nasilenia objawów, głównie lęku, niepokoju, ostrych myśli samobójczych przywrócenie
podstawowego poczucia bezpieczeństwa odzyskanie
umiejętności radzenia sobie. Aby sporządzić plan bezpieczeństwa
interwencji porusza się w rozmowie z ofiarą następujące kwestie: cztery
incydenty, dotyczące maltretowania: pierwszy, typowy, najgorszy lub jeden
z najgorszych, ostatni przed rozmową szczegóły
sygnałów przemocy ze strony sprawcy: co mówił?, jak mówił?, czy potrafi
słuchać?, czy był pod wpływem alkoholu lub leków?, jaki miał wyraz
twarzy?, jaką miał pozycję ciała?, czy miał obsesyjne myśli?gdzie
rozpoczyna się przemoc: pokój gościnny, sypialnia, kuchnia czy inne
miejsca lub pomieszczenia plan
domu lub mieszkania: wspólne rysowanie mapy uwzględniającej okna, drzwi,
wyjściaczego
kobieta potrzebuje w razie ucieczki: pieniędzy, dokumentów, kluczy, ubrań,
pamiątek, kosztownych przedmiotów dokąd
ma uciekać: policja, rodzina, przyjaciele, schronisko, ośrodek interwencji
kryzysowej.
Działania
osób pomagających winny być zindywidualizowane, dostosowane do kontekstu
ujawnienia przemocy, oceny zagrożenia i potrzeb ofiary. Zasadniczym celem
pierwszego etapu interwencji jest zapewnienie bezpieczeństwa, ochrony i opieki
oraz warunków do zaspokojenia podstawowych potrzeb ofiary. Po zaspokojeniu
podstawowych potrzeb ofiary, kiedy odzyskała ona minimalne poczucie
bezpieczeństwa, ważna jest także pomoc psychologiczna, nastawiona na
odzyskiwanie szacunku i pewności, co do słuszności podejmowanych przez siebie
decyzji. Do kluczowych elementów aktywnego słuchania zaliczamy:
zachęta
do rozmowy parafrazowanie
( czyli powtórzenie swoimi słowami treści wyrażonej przez osobę )nazywanie
emocji odzwierciedlanie
pytania
otwarte mówienie
o własnych odczuciach w pierwszej osobie wykorzystywanie
milczenia dbanie
o własną stabilność i równowagę.
Akty prawne człowieka
Opis
3 – ech rodzaji przemocy
Skutki przemocy i objawy traumy
Działania
psychologów
Interwencja
kryzysowa
Więcej streszczeń na temat Przemoc w rodzinie cz.1