Książka pozwala całościowo spojrzeć na podstawowe problemy
kształcenia specjalnego.Traktuje o aktywnych metodach nauczania, charakteryzuje lekcje eksperymentalne, oraz uzasadnia neuropsychologicznie i psychologicznie proponowane metody. Treści programowe powinny, zdaniem autora, nieznacznie wyprzedzać aktualny poziom
rozwoju ucznia, sytuując
się w tak zwanej sferze najbliższego rozwoju dziecka. Nauczyciel powinien orientować się w charakterystyce procesów poznawczych dzieci. Organizując proces dydaktyczny musizdawać sobie sprawę ze skłonności występujących u
dzieci i starać się przezwyciężać trudności. Opisana przez doktora Opiata koncepcja to nauczanie rozwijające, którego na ogół nie stosuje się w szkołach specjalnych.
Publikacja ma kształt dysertacji naukowej. Składa się z części teoretycznej, dotyczącej analizy problemu upośledzenia umysłowego w literaturze specjalistycznej oraz kształcenia. Dalsza część rozprawy to opis badań eksperymentalnych, oraz weryfikacja hipotez i analiza jakościowa uzyskanych wyników badań. W podsumowaniu autor zauważa, że w świetle jego badań możliwości
uczniów z upośledzeniem umysłowym
są wyższe, niż do tej pory sądziliśmy. Podkreśla konieczność stymulacji rozwoju uczniów i działań korekcyjno - usprawniających. Naukowiec formułuje szereg wniosków dla praktyki pedagogicznej. Sugeruje między innymi umożliwienie uczniom działań twórczych, oraz szczególną pracę na konkretach, poprzedzającą analizę umysłową poznawanych pojęć. Możliwości dalszych badań widzi w dokładniejszym badaniu uczniów w
sytuacji problemowej i tego, jak wysoki poziom są w stanie osiągnąć w tego typu sytuacji.
Więcej streszczeń na temat Kształcenie dzieci upośledzonych umysowo