Justyna Orzelska - charakterystyka

Eliza Orzeszkowa "Nad Niemnem" - charakterystyka Justyny Orzelskiej

1. Przedstawienie postaci

Justyna Orzelska, 24-letnia panna, jest ubogą krewną Benedykta Korczyńskiego, który po śmierci jej matki, przygarnął ją razem z ojcem. Justyna miała wówczas 14 lat. Oboje ze szwagierką Andrzejową zajęli się jej wychowaniem. Opłacali jej nauczycielki. Często też Andrzejowa zabierała ją do swej rodzinnej posiadłości, do Osowiec. Tu właśnie poznała syna Andrzejowej – Zygmunta, sześć lat starszego od siebie, w którym się zakochała.

Wysoka, bardzo zgrabna, ubrana skromnie, ale gustownie. Nie nosi ani kapelusza, ani rękawiczek, co wzbudza niesmak wśród tutejszej szlachty. Wygląda na dwadzieścia parę lat, zdrowa i silna, ale z wyrazu twarzy chmurna i dumna. Śniada twarz, kruczoczarny warkocz owinięty wokół głowy, purpurowe usta i szare oczy okolone ciemnymi brwiami, jednym słowem piękność.

Wrażliwa na uroki natury: kocha przyrodę „z miłością przyglądała się ona uzbieranej przed chwilą więzi roślin”. We dworze czuje się zagubiona i niepotrzebna. Ciągle odczuwa uciążliwość swego położenia jako ubogiej krewnej, więc jednocześnie kiepskiej partii. Źle czuje się wśród zmanierowanego towarzystwa dworskiego i woli przebywać w towarzystwie szlachty zaściankowej, którą ceni za prostotę, kultywowanie tradycji i pracowitość. Sama też nie stroni od pracy na roli i pomaga podczas żniw.

Marta Korczyńska, ciocia Justyny, mówi o niej : „Melancholiczka jesteś... i dumna jak księżniczka”. Był to efekt zawiedzionej miłości. Swego czasu o względy Justyny zabiegał Zygmunt Korczyński, ale jego matka nie zgodziła się na taki, jej zdaniem, mezalians.

Justyna ceni uczciwość i prostotę. Adorowana przez arystokratów – Teofila Różyca i Zygmunta, który po powrocie zza granicy pragnie odnowić ich znajomość, odważnie wbrew przesądom stanowym wybiera Janka Bohatyrowicza, zdeklasowanego szlachcica żyjącego z pracy własnych rąk.

4. Ocena bohatera