System oświatowy andragogiki nie różni się w rażący sposób od systemów pedagogiki mającej na celu kształcenie
dzieci i młodzieży. Świadczyć to może jedynie o tym, iż człowiekowi dorosłemu nie można odebrać szansy na rozwój tych obszarów wiedzy i zainteresowań, które są błędnie przypisywane jedynie dzieciom i młodzieży.
Podobnie jak w wychowaniu i kształceniu dzieci i młodzieży tak w andragogice zostały sformułowane zasady wychowania i nauczania czy też kształcenia. Ujęto je w następujących po sobie punktach<1>:
1. zasada powszechności;
2. zasada związku z życiem;
3. zasada wspierania pracy pożytecznej, gorliwej i sumiennej;
4. zasada humanizmu i dobrego przykładu wychowawczy
5. zasada wspólny;
6. zasada postrzegania jednostki w grupie;
7. zasada kształtowania uczuć;
8. zasad racjonalnego poglądu na życie;
9. zasada przezwyciężania sprzeczności;
10. zasada samopoznania, samokrytyki i samowychowania.
Odnośnie zasad nauczania są to:
1. nauczanie wychowujące;
2. nauczanie zgodne z wiedzą naukową;
3. jedność teorii i praktyki;
4. świadome i czynne przyswajanie wiadomości i umiejętności;
5. kierownicza i życzliwa rola nauczyciela;
6. nauczanie we wspólnocie z równoległą dbałością o grupę oraz o jednostkę;
7. koordynacja działań wszystkich uczestniczących nauczycieli;
8. planowość i systematyczność;
9. przystępność i poglądowość;
10. stałe utrwalanie przekazywanych wiadomości i umiejętności przez ciągłe powtórki.
Profesor J.Chałaśiński (1935) wymienia ponadto osiem podstawowych funkcji oświaty dorosłych<2>. Według niego oświata pełni następujące role:
a. popularyzacyjną;
b. integracyjną;
c. rozdzielczą;
d. adaptacyjną;
e. ekonomiczną;
f. polityczną;
g. konserwatywną;
h. konstruktywną.
Na podstawie tego podziału łatwo zauważyć, iż cechą przewodnią oświaty dorosłych jest dbanie o wszechstronny rozwój człowieka dorosłego i traktowanie go całościowo oraz jako podmiot wszelkich działań skierowanych w jego stronę a mających na celu dalsze jego kształcenie.
Do głównych zadań andragogiki należą z kolei<3>:
a. wychowanie człowieka nowoczesnego;
b. pomoc w kształtowaniu racjonalnego poglądu na świt;
c. wychowanie techniczne i gospodarcze;
d. wychowanie zdrowotne;
e. wychowanie dla ochrony przyrody i kultury;
f. wychowanie w duchu pokoju;
g. wychowanie estetyczne.
Należy zwrócić uwagę, iż andragogika to dziedzina wyrosła w wieku XX. Początkowo stanowiła ona część składową pedagogiki ogólnej oraz filozofii wychowania. Jej rozwój jest ściśle związanych z antropologią filozoficzną, psychologią człowieka dorosłego, etyką, socjologią kultury i wychowania, historią oświaty i myśli pedagogicznej.<4>
Możliwość rozwijani oświaty i wychowania ludzi dorosłych zapewnia im warunki umożliwiające dalszy i niezachwiany niczym rozwój intelektualny, zawodowy i społeczny. Cele wychowawcze oświaty dorosłych są zgodne z potrzebami ludzi dorosłych oraz są adekwatne do ich możliwości. Zadaniem oświaty dorosłych jest:
a. odpowiednia symulacja rozwojowa głównie intelektualna oraz osobowa,
b. dopasowywanie się do możliwości umysłowych i czasowych dorosłych,
c. zapewnienie intelektualnej atrakcyjności treści,
d. związek treści nauczania z życiem i pracą dorosłych,
e. przydatność treści dla dalszego samodzielnego kształcenia i rozwoju<5>. Dodatkowo przyczynia się ona do wzrostu narodowego dochodu.
<1> s.26„Encyklopedia wychowani i kultury dorosłych”, K.Wojciechowski, PWN, Warszawa 1986
<2> s.27„Encyklopedia wychowani i kultury dorosłych”, K.Wojciechowski, PWN, Warszawa 1986
<3> s.27 „Encyklopedia wychowani i kultury dorosłych”, K.Wojciechowski, PWN, Warszawa 1986
<4> www.wikipedia.org.- Andragogika
<5> www.wikipedia.org.- Andragogika