Dorota Zawadzka w swojej publikacji „I ty możesz mieć superdziecko” rozróżnia cztery typy rodziców – podział zaprezentowany
przez serwis onet.pl dziecko w artykule http://dziecko.onet.pl/1540,4,jakim_jestes_rodzicem,artykuln.html . Autorka przypomina o istniejących różnicach w sposobie wychowywania dzieci i wynikających z tego konsekwencjach w postaci cech charakteru naszych pociech. Podkreśla ważność czasu poświęcanego dzieciom, stanowczo neguje jednak wyższość tak zwanego „wychowania bezstresowego”. Na podstawie swoich obserwacji opracowała model czterech wzorców rodzicielskich, które zazwyczaj spełniają się w przypadku większości rodzin. Pierwszy z nich to typ autokratyczny – mamy tu do czynienia z postawą wymagającą, ścisłą kontrolą nad potomstwem i systemem kar i zakazów – często dochodzi tu do ograniczenia samodzielności
dziecka i upośledzenia jego zdolności podejmowania decyzji. Zawadzka zauważa, że wychowywane w ten sposób osoby stają się zazwyczaj niezadowolone z siebie i z otoczenia oraz agresywne i nieposłuszne. Cechują się również zmiennością nastrojów. Z kolei typ rodzica „obojętny” zakłada stawianie niewielu ograniczeń, ale również udzielanie małego wsparcia i zainteresowania. Dzieci cieszą się dużą swobodą, lecz praktycznie bywają pozostawione samym sobie. Stają się nierzadko wymagające i nieposłuszne, często wpadają w kłopoty z rówieśnikami. Następny rodzaj wychowania to typ permistywny – rodzice wrażliwi są na potrzeby dziecka i okazują mu zachętę oraz wsparcie, jednak dają niewiele ograniczeń i stałości, a przy beztroskim traktowaniu
dyscypliny bywają nazbyt nieprzewidywalni. Ich potomstwo bywa nieodpowiedzialne, niedojrzałe i nie chce poddawać się jakiejkolwiek kontroli. Ostatni typ rodzicielstwa określony tu został jako autorytarny – opiekuńczy i troskliwi rodzice potrafią stworzyć stabilne warunki dyscypliny i ograniczeń, nie zaniedbując potrzeb dziecka. Stąd ich pociechy stają się niezależne, pewne siebie i dociekliwe. Dorota Zawadzka jasno podkreśla przewagę wychowania autorytarnego nad innymi wzorcami i przypomina, że chociaż nigdy nie należy układać swoich stosunków z dzieckiem wbrew własnej naturze, to nigdy nie jest za późno na zmianę zachowania – dostrzeżenie w porę i przyznanie się do błędów wychowawczych to jedyna droga do ich naprawienia.