W tym wzruszającym eseju Allice Walker wskazuje na wzrastające ubóstwo Południa, jego czarnych mieszkańców i związane z nimi
doświadczenia, z których czerpie jako pisarz. Rozpoczyna od jednej z ulubionych opowieści jej matki, by przedstawić swoje życie jako dziecka. W trakcie Wielkiego Kryzysu rodzina Walker’ów mieszkała w Georgii, żyjąc z uprawy dzierżawionej ziemi. Żywności było mało, więc Czerwony Krzyż rozdawał mąkę każdemu, kto dostarczył odpowiedni odcinek z miejscowego urzędu. Paczka używanych ubrań od ciotki z Północy dotarła do Walker’ów w dniu, kiedy matka wybierała
się po makę do miasteczka. Pojechała więc z córką w ubraniach wyglądających jak nowe. Biała kobieta dystrybuująca mąkę stwierdziła, że wyglądają zbyt dobrze, by otrzymać wsparcie, i odprawiła je z niczym. Na szczęście rodzina miała zapas kukurydzy z poprzednich żniw, którą zamieniła z ciotką Mandy na mąkę. Jakoś udało się przeżyć kolejny rok. Dużo później matka Walker dziękowała Jezusowi, gdyż biała kobieta skończyła jako kaleka, a ona pozostała zdrowa i sprawna do końca.
Zadziwiającym dla Walker wydaje się fakt, że ta sama religia, która wcześniej służyła jako narzędzie ucisku niewolników, później ratowała znajdujących się w ciężkiej sytuacji czarnych przed popadnięciem w zgorzknienie i rezygnację. Najważniejszą częścią tej historii dla Walker jest nie biała, snobistyczna kobieta, ale duch społeczności, który umożliwił jej rodzinie przetrwanie.
Pisarze czarnego Południa dorastali w swoistym poczuciu wspólnoty, którego inni nigdy nie doświadczyli. Trudno przejść obojętnie obok miejsca, gdzie położne przyjmowały jako zapłatę owoce i produkty rękodzieła, gdy szpitale odprawiały z kwitkiem ludzi bez pieniędzy. Walker nie tęskni za byciem biednym; tak naprawdę nigdy nie czuła się biedna jako dziecko wśród ludzi tak samo biednych, gdzie wzajemnie pomagano sobie jak tylko potrafiono w razie potrzeby.
W colleg’u Walker porzuciła chrześcijaństwo. Dopiero potem zrozumiała, że kobiety czarnego Południa przekształciły religię niewolników w coś pięknego i potężnego. Ludzie, wśród których dorastała Walker byli bliżsi chrześcijaństwu przez swe uczynki i życie niż biali, którzy na chrześcijaństwo nawracali.
O ile kultura czarnego Południa nie jest spodziewanym przez białych źródłem poezji, to dostarczyło Walker wielu doświadczeń, o których teraz pisze. Nie mieszkała w ciasnych granicach miast, dorastała wśród piękna wsi – nauczyła się, jak kochać ziemię.
Pisarze czarnego Południa mogą także oddać sprawiedliwość swym rodzicom, ukazując ich najwyższy humanizm przejawiający się w traktowaniu każdego jako równego sobie człowieka, bliźniego, nawet w obliczu represji rasistowskich. Wielu białych pisarzy Południa zniknęło, gdyż w ich twórczości obecny był rasizm; Walker i jej współcześni nadal będą pisać krzepiące prace, w których ludzie przedstawiani są takimi, jakimi są.
Alice Walker lubiła Williamaa Faulkner’a dopóki nie przeczytała niektórych z jego rasistowskich komentarzy. Faulkner uzależniał poziom inteligencji czarnych od ilości białej krwi w ich żyłach, i wierzył w moralną supremację białych. Walker miała szczęście dorastać obok takich ludzi, jak Martin Luther King, który zdyskwalifikował twierdzenia Faulknera. Jako że nie można całkowicie rozdzielić twórcy od jego dzieła, dla Walker stało się jasne, dlaczego Faulkner nie postuluje o zmiany sytuacji społecznej w swych nowelach. Podobnie jak Flannery O’Connor, która wprawdzie nie była rasistką, ale również nie wyrażały potrzeby zmiany panującego status quo.
Z drugiej strony Walker ma całkiem sporo pozytywnego materiału, w oparciu o który może pisać. Jak w przypadku większości twórców, jej dzieciństwo to mieszanka różnorakich doświadczeń, jednak swoje korzenie, czarne Południe, uważa za błogosławieństwo. Jej dzieciństwo nauczyło ją miłości do ziemi i sprawiedliwości, i wiary w dobro człowieka. Jej obowiązkiem jest nie tylko pisanie o rasizmie Południa, ale także o miłości, którą odczuwała w swej wspólnocie.