Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Nauki Społeczne>Antropologia>Ruth Benedict - Wzory kultury, rozdział III - integracja kultury

Ruth Benedict - Wzory kultury, rozdział III - integracja kultury

książki Streszczenie   według:HansZimmer     Autor : Ruth Benedict
ª
 
ROZDZIAŁ III – INTEGRACJA KULTURY

• Kultura podobnie jak jednostka, jest mniej więcej spójnym systemem myślenia i działania. W obrębie każdej kultury pojawiają się charakterystyczne cele nie będące celami społeczeństwa innego typu  kultury są różnorodne i reakcja na różne aspekty życia (np. morderstwo) jest względna. Ta różnorodność może prowadzić też do integracji.
• Wzór kultury jako całość nie jest jedynie sumą wszystkich jej części, lecz rezultatem niepowtarzalnego układu i wzajemnych powiązań elementów tworzących nową jednostkę.
Kultura wybiera spośród możliwych cech istniejących w sąsiednich rejonach te, które może spożytkować, a odrzuca inne, których spożytkować nie jest w stanie. Inne zaś przekształca stosownie do swych wymogów. Proces ten nie musi być w całości uświadomiony.
• Zachowania  wzory. Różnorodne zachowania nastawione na zdobywanie środków do życia, życie płciowe, prowadzenie wojen i kult bogów, przekształcają się w trwałe wzory zgodnie z nieświadomymi kanonami wyboru, które rozwijają się w obrębie danej kultury.
• W procesach kulturowych znaczenie szczegółu można jedynie poznać na tle motywów. Nie można rozpatrywać jednej sztuki na tle innej (grecka i bizantyjska), gdyż każda miała inne cele.
• Najprostsza percepcja zmysłowa nie może być analizowana tylko poprzez rozdzielenie jej na fragmenty obiektywne. Ważny jest także zrąb subiektywny i fazy dostarczone przez minione doświadczenie.
• Według Spenglera 2 typy postawy:
- appolińska świata klasycznego; dusza takiego człowieka to „kosmos uporządkowany w zespół doskonałych części”. Nie było miejsca dla woli, konflikty były złem. Nie było idei wewnętrznego rozwoju, a katastrofa czyhała tylko na zewnątrz. Finałem tragiczne niesprawiedliwe zniszczenie normalnej egzystencji.
- faustowska świata nowoczesnego; taki człowiek to siła nieustannie zwalczająca przeszkody. Przebieg życia to nieustanny rozwój, a katastrofy to wynik uprzednich wyborów i doświadczeń. Walka jest istotą bytu; bez niej życie nie ma sensu (osiągnąć można tylko powierzchowne wartości istnienia). Człowiek faustowski tęskni do nieskończoności i poprzez sztukę stara się do niej dotrzeć.
Opublikowano dnia: 30 kwietnia, 2011   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.