Psychologia opisuje miłość jako fenomen poznawczy i społeczny. Psycholog Robert Sternberg sformułował trójwymiarową teorię
miłości, twierdząc, że miłość posiada trzy komponenty: intymność, poświęcenie i
namiętność. Intymność jest wymiarem w którym dwie osoby dzielą się sekretami oraz różnymi szczegółami z ich osobistego życia. Intymność jest obecna jedynie w przyjaźni i w relacjach romantycznych. Natomiast poświęcenie jest oczekiwaniem, że relacja będzie trwała wiecznie. Ostatnia i najbardziej powszechna forma miłości to pociąg seksualny i namiętność. Miłość namiętna jest obecna w zauroczeniu, ale również w miłości romantycznej. Zachęciło to badaczy, jak Yela do ostatecznego dokreślenia tego modelu, wydzielając z namiętności dwa niezależne czynniki: namiętność erotyczną i namiętność romantyczną. Śledząc rozwój teorii odnoszących się do elektryczności, jak na przykład prawo Columba, które mówi, że ładunki dodatnie i ujemne
przyciągają się, analogicznie w przypadku istot ludzkich, życie rozwinęło się dzięki "przyciągającym się przeciwieństwom". W ciągu ubiegłego wieku, badania dotyczące łączenia się w pary istot ludzkich, jak na przykład z zakresu psychologii ewolucjonistycznej, potwierdzają, że pary łączą się lub przyciągają z powodu kombinacji przeciwieństw. Znaczy to, że osoby z odmiennym systemem immunologicznym przyciągają się. W ostatnich latach, zostały rozwinięte różne teorie na temat związków ludzkich odwołując się do teorii przywiązania, więzi, jedności i/lub odmienności. Niektórzy zachodni eksperci rozróżniają dwa komponenty główne: altruistyczny i narcystyczny. Ten punkt widzenia spotykamy w pracach Scott''a Peck''a, którego pisma na polu psychologii stosowanej analizowały definicje miłości. Peck utrzymuje, że miłość jest kombinacją "troski o rozwój duchowy drugiego" ze zwykłym narcyzmem. Miłość jest zatem aktywnością, a nie zwykłym uczuciem.