Inteligencja w wieku niemowlęcym - teoria potrzeby przywiązania
Niemowlę porozumiewa się z otaczającym go światem za
pomocą środków niewerbalnych , a jego uczucia to proste emocje gniew, radość, strach, smutek. Wywiązuje się przywiązanie do matki w formie przywiązania ufnego, ambiwalentnego, a także lękowo unikającego. W fazie noworodkowej rozpoczyna się okres adaptacji do życia samodzielnego (pozamacicznego), takiego jak samodzielne oddychanie, inne pobieranie pokarmu i jego wydalanie i przystosowanie się do zmian temperatury. Noworodek próbuje porozumieć się z otoczeniem za pomocą odruchów bezwarunkowych, charakterystyczne zarówno dla
noworodka jak i dorosłego takie ja mruganie, ruch źreniczny i połykanie pokarmu, chwytny i marszu automatycznego z czego te dwa ostanie zanikają w drugim półroczu roku życia noworodka. Rozwija się rytm czuwania i snu gdzie wyróżniono dotąd sześć form aktywności noworodka w tym trzy formy snu które składają się na drzemkę, sen lekki i głęboki, jak również trzy formy czuwania noworodka to znaczy krzyk, czuwanie aktywne noworodka i bierne czuwanie (są to uwarunkowania fizjologiczne – rytm czuwania i snu), należy pamiętać jednak o wspomaganiu jego rozwoju, poprzez zapewnienie kontaktu z opiekunem jak i spokojnego snu
dziecka, bo u dziecka najwcześniej rozwija się odruchy warunkowe ( zmysł dotyku i równowagi). Po około 6-7 miesiącem życia dziecka naznacza się faza ekspansji czyli intensywnego rozwoju i przyrostu tkanki mięśniowej, tłuszczowej, kostnej i nerwowej (także ustalaniem się krzywizn kręgosłupa) i rozwoju motoryki dziecka. Następuje zmiana postawy ciała dziecka, a w zakresie lokomocji z obrotów wokół osi ciała do pełzania , potem raczkowania aż do całkowicie samodzielnego chodzenia. Do rozwoju manipulacji rąk dziecka rozróżniamy chwyt prosty, potem dłoniowo łokciowy, następnie tak zwany nożycowaty aż do chwytu pęsetkowatego. W związku z przemiana w sferze sensoryczno motorycznej dziecko zaczyna postrzegać otaczające go przedmioty jako istniejące obiektywnie stałe. Zmiany zachodzące w zakresie percepcji i motoryki sprawiają iż dziecko dużo bardziej eksploruje przedmioty go interesujące do poznawania ich cech i budowy, przez co rozwija się inteligencja sensoryczna poprzez czynności proste opartych na odruchach, do koordynacji schematów wtórnych, co sprawia że działanie dziecka jest działaniem intencjonalnym.