Artykuł pochodzący z czasopisma “Śwat Nauki” z lutego 2005r. bardzo mnie zainteresował. Jest autorstwa Adama Zubka i dotyczy tsunami. Wyjaśnione zostały okoliczności powstawania, tragiczne przypadki kataklizmów oraz skutki jakie ze sobą niesie tsunami.
Artykuł napisany jest prostym i zrozumiałym językiem. Niebagatelne znaczenie ma także aktualność tematu który został poruszony. Wszyscy pamiętamy ogromną katastrofę jaka nie tak dawno nawiedziła Ocean Indyjski, pochłaniając ogromną liczbę ofiar (ponad 160 tysięcy). Dokładnie wyjaśnione zostały okoliczności powstania fali która pięć dni przed końcem 2004r. stała
się przyczyną tak wielkiej katastrofy. Zdarzenie to odbiło się głośnym echem na całym świecie, także w Polsce. Organizowane były zbiórki pieniędzy, imprezy charytatywne wszystko po to aby pomóc tym ludziom, którzy stracili wszystko. Trudno nie pamiętać słów piosenki wykonywanej przez polskich artystów: “Bo gdzieś w ciemnej otchłani morzu już zadano rany. I krzyk wód rozpętanych galopował już ku brzegom. (...) Pokonamy fale, jeśli każdy z nas zbuduje brzeg z miłości swej...” Artykuł dotyka ważnego problemu gdyż jak się z niego dowiedziałam ogółem w latach 1990-2000 zaobserwowano na świecie 82
tsunami w tym 10 groźnych, które pozbawiły życia ponad 4 tysiące ludzi. Nie zdawałam sobie wcześniej sprawy z tego poważnego zagrożenia, którego nie potrafimy jeszcze powstrzymać ale możemy budować systemy ostrzegania, które będą powiadamiać o niebezpieczeństwie. Nie jest to jednak proste, gdyż wymaga bardzo dużych nakładów finansowych (japoński system powiadamiania o tsunami pochłania 20 mln dolarów rocznie) poza tym 75% alarmów, które ogłoszono od lat piędziesiątych okazało się fałszywymi.Dowiedziałam się także o tak zwanych cichych trzęsieniach ziemi o których wcześniej nie miałam pojęcia. Powodują one gigantyczne osuwiska na zboczach nadmorskich wulkanów. Zastanowił mnie fakt iż mimo kolosalnej energii która jest porównywalna z siłą wybuchu dwóch bomb atomowych zrzuconych na Hiroszimę (!) na otwartym morzu tsunami wcale nie jest groźne i praktycznie nie jest zauważalne. Dowiedziałam się także, że bardzo niebezpiecznym miejscem do zamieszkania są Hawaje gdyż z racji swojego położenia tsunami występują tam stosunkowo często. Ostatnie miało miejsce w 1975 roku, poprzednio w 1960 roku wcześniej w 1952 roku, jeszcze wcześniej w roku 1946 i w 1868 roku. Jak więc policzyłam w ciągu ostatnich 107 lat miało tam miejsce aż pięć tsunami! W artykule nie są podane żadne dane dotyczące wymienionych katastrof. Udało mi się dotrzeć do informacji o tsunami z 1960r. było ono spowodowane wielkim trzęsieniem chilijskim, które nawiedziło południowe Chile 22 maja 1960 roku o godz. 19.11. Epicentrum tego wstrząsu znajdowało się w okolicach miasta Valdivia, 700 km na południe od stolicy Santiago de Chile. Wstrząs wywołał fale tsunami, które uderzyły w wybrzeże południowoamerykańskie, inne pokonały cały Pacyfik, uderzając właśnie w hawajskie miasto Hilo oddalone o ponad 10 tys. km. Zginęło 61 osób.
Jedynym minusem tego artykułu jest zbut mała ilość zdjęć i rysunków ilustrujących omawianą tematykę. Publikacja ta przypomniała mi, że człowiek nie jest w stanie opanować sił przyrody. Możemy jedynie próbować się przed nimi bronić co i tak niestety nie gwarantuje sukcesu.
Mogę jednak odnaleźć w tym artykule optymistyczny przykład. Jest nim osoba 10-letniej Brytyjki, która uratowała stu turystów na wyspie Phuket u wybrzeża Tajlandii. Wszystko dzięki wiedzy wyniesionej z lekcji geografii, skojarzyła ona dziwne zachowanie lustra wody z tym czego dowiedziała się w szkole. W porę ostrzegła dorosłych, którzy dzięki niej ocaleli. Artykuł zakończony jest stwierdzeniem, że najwłaściwszym i najprostszym systemem ostrzegania jest edukacja. Zgadzam się z tym i bardzo cieszę, że przeczytałam tak pouczający i ciekawy artykuł
Więcej recenzji na temat Świat Nauki