Prawdziwy rozkwit reportażu można zaobserwować w XX wieku. Sprzyjał temu rozwój techniki (powstały nowe formy reportażu:
fotoreportaż, reportaż radiowy i telewizyjny) oraz rewolucje, wojny światowe, przemiany społeczne dostarczające niezliczonej ilości tematów. Stopniowo wytworzyła się również nowa forma reportażu bardziej zbliżona do literatury pięknej – reportaż literacki. Gatunek ten łączy opis wydarzeń bezpośrednio poznanych lubudokumentowanych z fikcją fabularną, charakterystykami postaci czyrozbudowanym komentarzem autora. Do dziś mistrzem dla wielu reporterów pozostaje Melchior Wańkowicz
autor „Na tropach Smętka” i„Sztafeta” oraz wielu innych reportaży.Jaki cel przyświeca Ryszardowi Kapuścińskiemu, gdy raz po raz zapuszcza się w różne obszary świata? Co skłania człowieka do świadomego narażania się na niewygody i niebezpieczeństwa, aby odnaleźć świadków jakiegoś zdarzenia, wysłuchać ich i zapamiętać lub zapisać swoje obserwacje? Czy rzeczywiście chodzi tylko o odkrycie prawdy, a może o coś więcej? Autor „Cesarza” powołuje się na Herodota, który jako jeden z pierwszych (jeśli nie pierwszy) w starożytnym świecie podjął się misji poznania i opisania dzieł ludzkich oraz próby wytłumaczenia przyczyn konfliktów. Tak czyni również Ryszard Kapuściński. Potrzeba wyjaśnienia prawdy i zapisania jej w czymś trwalszym niż ludzka pamięć skłoniły go do podróży po Rosji, aby dokładnie opisać największe państwo na świecie w zbiorze reportaży „Imperium”.W książce tej zawarte są wspomnienia z rodzinnego Pińska (zajętego przez bolszewików w 1939), reportaże z lat sześćdziesiątych oraz obserwacje zpodróży po Rosji po upadku Związku Radzieckiego. W większej części teksty napisane po roku 1989 dotyczą komunistycznego ludobójstwa. Autor odwiedza miejsca zbrodni, m.in. Workut czy Magdan nad Kołymą. Kapuściński nie poświęca wiele miejsca opisowi samego mechanizmu zabijania, ale zastanawia się, jak była możliwa taka zbrodnia przeprowadzona tylko przez garstkę ludzi nanajwyższych stanowiskach? A może to wcale nie była garstka? Możezadziałał mechanizm fali i ofiara sama stawała się katem? Autor nie daje ostatecznej odpowiedzi. Podobnie i w przypadku opisywania losów cerkwi Chrystusa Zbawiciela Kapuściński nie wdaje się w ocenę postępowania kolejnych władców, ale relacjonuje przebieg wydarzeń, ocenę pozostawiając czytelnikowi. Nie sili się również na ironię w przedstawianiu, np. przejścia przez granicę chińsko – radziecką – to sama sytuacja, jej absurdalność w oczach zagranicznego reportera, ośmiesza się. Reportaże Kapuścińskiego nie mają nacelu wyjaśniania zjawisk, ale zasygnalizowanie ich istnienia isprowokowanie czytelnika do myślenia. Brak jednoznacznych ocen Rosji czyinnych opisywanych zjawisk sprawia, że reportaże te będą zawsze aktualne, bo oceny mogą okazać się mylne, mogą się zmieniać, a starannie przygotowana relacja nie starzeje się: tak było i to już się nie zmieni.