.
Zdążyć przed Panem Bogiem, streszczenie utworu, cz. III ostatnia
Powered by Profi-Lingua
Kluczową postacią, stanowiącą punkt wyjścia do rozważań na temat wspomnień, wiary, motywacji i zachęty do pomocy
innym ludziom jest osoba Profesora. Prekursora nowatorskich metod operacji kardiologicznych. W jego osobie autorka reportażu ukazała realnego, współczesnego jej człowieka, wybitnego i cenionego lekarza, którego podziwiał m.in.: Marek Edelman. Centralnym problem związanym z postacią Jana Molla jest etyka medyczna, a dokładniej, ryzyko decyzji o zastosowaniu, nie testowanej jeszcze, eksperymentalnej, i niezwykle nowatorskiej metody operacji na tzw. „otwartym sercu”. Oczywiste było, iż pacjenci, którzy nie zostaną poddani tej operacji, w krótkim czasie najprawdopodobniej umrą. Mogło się również zdarzyć i tak, iż umrą oni na stole chirurgicznym, a na lekarza, podejmującego się próby ratowania życia spadnie cała wina za spowodowanie śmierci. Ówczesna nauka medyczna z trudem dopuszczała tak ryzykowne operacje. Dopiero po długich wahaniach oraz intensywnych namowach m.in.: właśnie Marka Edelmana (szkic wykonany przez młodego adepta, obrazujący schemat cyrkulacji krwi w sercu), profesor zdecydował się ostatecznie na ten ekstremalnie ryzykowny eksperyment. Jednak, wyłącznie na osobach skazanych na szybką śmierć, dla których operacja była jedyną szansą ratunku. Dzięki jego metodzie wielu ludziom przedłużono życie o kilka, kilkanaście, a czasem może i nawet kilkadziesiąt lat. Z pozoru wątek profesora ma niewiele wspólnego z Edelmanem powstańcem. Jednak istnieje pewna klamra spajająca obydwa motywy w logiczną całość. Praca lekarza chirurga to także nieustanny wyścig z Panem Bogiem. Edelman i Profesor walczyli o każde ludzkie życie. Pan Bóg już chcę zgasić świeczkę, a ja muszę szybko osłonić płomień, wykorzystując jego chwilową nieuwagę. Niech się pali choć trochę dłużej niż On by chciał. Edelman widzi potrzebę ratowania chorych na serce pacjentów, także tych w stanie krytycznym. Gdy nie potrafi ich utrzymać przy życiu, stara się zapewnić im spokój, ulżyć ich cierpieniom. Edelman ofiaruję im możliwość „godnej, ludzkiej śmierci”. „Żeby nie wiedzieli, nie cierpieli, nie bali się (...)” Doskonale zdaje sobie sprawę, że uratowanie jednego człowieka ma nikłe znaczenie wobec setek tysięcy wymordowanych w getcie czy co dzień umierających. Jednak, jak sam przyznaję w końcowych słowach utworu, każde życie stanowi dla każdego całe sto procent, więc może ma to jakiś sens.
Opublikowano dnia:
czerwca 14, 2007
Więcej na temat Dokumentalne
Więcej streszczeń autorstwa MASTERR
More