Jest rok 1590. Szesnastowieczna Anglia. Londyn. Być może tyko jasnowidze wiedzą, że w tym mieście żyje człowiek, którego
imię przejdzie do wieczności. To William Szekspir, młody początkujący poeta, dramaturg, aktor. Niedługo jeden z dwóch istniejących w ówczesnym Londynie teatrów wystawi jego sztukę pod tytułem
Romeo i Julia, której tematem będzie miłość silniejsza niż śmierć. Ta sztuka wyniesie go na piedestał. Co było bodźcem do napisania tak genialnego dzieła? Twórcy filmu odpowiadają na to pytanie. Uczucie, które dane było przeżyć poecie. To oczywiście tylko fikcja, ale tak przecież mogło być, choć nie tak samo. I w ten sposób powstał film
Zakochany Szekspir o szalonym romansie Williama i Violi, który zaczął się w czasie, gdy Will darł kartkę za kartkę, niezadowolony z tego co napisał.
Ten film został zakwalifikowany do gatunku komedii romantycznej, ale dla mnie jest to raczej melodramat, bowiem dusze bohaterów pozostały mocno poranione, a uczucie, które mogło przerodzić się w cudowny związek pozostało tylko przygodą, bowiem Viola, bogata lecz bez tytułu, jednak chce wykonać wolę rodziny i wyjść za mąż za Wessexa, aby nobilitować, nie tyle siebie, co najbliższych. Przypominają się
Rzymskie wakacje z Audrey Hepburn, która jako księżniczka sprawy osobiste też przesunęła na dalszy plan, choć to oczywiście nie ten sam wymiar. Mimo tych refleksji trzeba mieć jednak na uwadze, że w filmie nie płyną potoki łez, jest dużo śmiechu, żartów, trochę rubasznych gier słów, bohaterowie czerpią radość z tego, co dało im życie, bo wiedzą, że nic nie trwa wiecznie.
Akcja filmu toczy się w dwóch przestrzeniach. Na deskach teatru, podczas prób
Romea i Julii, gdy przebrana za mężczyznę Viola wciela się w Romea oraz w życiu. Violę, gra Gwyneth Paltrow. Jest piękna,namiętna, niezwykle uduchowiona. Dzięki temu widz czuje, że miłość Violi i Willa jest miłością zarówno ciał jak i dusz. To ważne, bo tylko taka miłość mogła spowodować u Willa powrót sił twórczych, których chwilowo mu zabrakło. Młodego Szekspira zagrał Joseph Fiennes, aktor bardziej znany z teatru niż z filmu, Wessexa Colin Firth, a Elżbietę I jedna z najwspanialszych aktorek starszego pokolenia Judi Dench. Zwraca uwagę bardzo staranna scenografia, wspaniałe dekoracje, piękne kostiumy.
Film uzyskał aż siedem Oskarów. Nie dziwię się, bo jest bardzo piękny. Po obejrzeniu długo pozostaje w pamięci.