Napisz swoje streszczenie tu. Występowanie wad i schorzeń
wzroku jest ważnym
problemem społecznym.
Rehabilitacja dorosłych osób tracących wzrok
powinna rozpoczynać
się już w szpitalu okulistycznym. Lekarz okulista powinien
poinformować o nieskuteczności dalszego leczenia oraz potrzebie i możliwościach przystosowania się do życia bez wzroku
lub z poważnie uszkodzonym wzrokiem. Pomóc takim osobom może w najszerszym
stopniu, chociaż w wielu wypadkach niewystarczającym, Polski Związek
Niewidomych. Bez zaangażowania samego ociemniałego żadna pomoc nie może
być skuteczna. Leczeniem schorzeń i wad narządu wzroku zajmują się placówki służby
zdrowia. Jeżeli lekarzom okulistom uda się zlikwidować wadę wzroku, wyleczyć
jego schorzenie, problem zostaje pomyślnie rozwiązany. Rehabilitacja
niewidomych i niedowidzących jest potrzebna wówczas, gdy leczenie nie
przyniosło dobrych rezultatów. Po zakończeniu leczenia, w przypadku osób
słabowidzących możliwe jest usprawnienie ich widzenia przez zastosowanie pomocy
optycznych i odpowiednie ćwiczenia, prowadzone przez instruktorów widzenia.
Fachowców takich można znaleźć w niektórych ogniwach organizacyjnych Polskiego
Związku Niewidomych i w niektórych poradniach. Po utracie wzroku wykonywanie najprostszych
czynności staje się bardzo trudne. Techniki stosowane w dotychczasowym życiu
okazują się nieprzydatne. Trzeba się wszystkiego uczyć od nowa. Ważne jest
przywrócenie umiejętności wykonywania czynności samoobsługowych i związanych z
utrzymaniem higieny ciała, odzieży, pomieszczeń itp. Dla kobiet, chociaż nie
wyłącznie, duże znaczenie ma dobry makijaż, estetyczny ubiór. Ociemniałe
kobiety mogą się tego nauczyć. Ważna jest też umiejętność sporządzania chociażby
tylko prostych posiłków i innych czynności związanych z prowadzeniem
gospodarstwa domowego. Tego również można się nauczyć. Jednym z najważniejszych zadań rehabilitacji
podstawowej jest opanowanie na nowo technik posługiwania się pismem.
Umiejętność ta stwarza możliwości zdobywania wykształcenia, ułatwia wykonywanie
pracy zawodowej, zdobywanie informacji itd. Obecnie niewidomi stosują kilka
technik zapisu i odczytu słowa: pismo punktowe, pisanie na zwykłej maszynie,
zapis na taśmie magnetofonowej, użycie komputera czy innego urządzenia
elektronicznego.
Niewidomy może być pod tym względem niemal samodzielny.
Szczególnie duże możliwości stworzyło niewidomym zastosowanie mowy syntetycznej
przy posługiwaniu się komputerem. Umożliwiło to szeroki dostęp do źródeł
informacji, do prasy, literatury pięknej i naukowej, do nieprzebranych zasobów
Internetu. Bardzo ważnym zadaniem jest przywrócenie
umiejętności samodzielnego poruszania się. Bez jej opanowania występują poważne
ograniczenia we wszystkich dziedzinach życia. Nawet to, co jest w pełni
dostępne, może być poważnie utrudnione, jeżeli niewidomy nie potrafi
samodzielnie chodzić po ulicach, korzystać ze środków lokomocji, trafiać tam,
gdzie potrzebuje. Przede wszystkim, niewidomy czy ociemniały musi zrozumieć
potrzebę opanowania tej umiejętności, musi zrozumieć konieczność podjęcia
wysiłku i przełamania uprzedzeń, skrępowania, obaw, strachu, lęku. Dobrze jest,
jeżeli może przy tym liczyć na pomoc najbliższych. Mogą oni pomóc zaakceptować
konieczność wysiłku prowadzącego do samodzielności. Samą naukę jednak należy powierzyć instruktorowi
orientacji przestrzennej. Najbardziej uniwersalną i niezawodną pomocą w
orientacji przestrzennej jest biała laska. Opanowanie odpowiednich technik
posługiwania się nią zapewnia znaczny stopień bezpieczeństwa, możliwość
radzenia sobie w różnych sytuacjach, uzyskanie pomocy, wygodę i niezależność.
Pozwala też unikać sytuacji krępujących i różnych ograniczeń. Wspaniałą pomocą w orientacji przestrzennej jest
pies przewodnik Im mniej niewidomy potrafi, tym więcej potrzebuje
pomocy, tym bardziej czuje się niesamodzielny, zależny od innych, bardziej
czuje się inwalidą, człowiekiem nieprzydatnym, uciążliwym dla innychitd.
Świadomość taka jest bardzo przykra - może być trudniejsza do zaakceptowania
niż sama utrata wzroku. Tym negatywnym skutkom utraty wzroku przeciwdziałać
można przez uzyskanie możliwie wysokiego stopnia samodzielności. Może być tu
pomocna również rehabilitacja psychologiczna i wsparcie bliskich, opiekuna,
przyjaciół. Rehabilitacja zawodowa w przypadku niewidomych i
słabowidzących jest to przygotowanie do pracy technikami bezwzrokowymi oraz
zatrudnienie zgodne z kwalifikacjami i uzdolnieniami. Niejednokrotnie zawód
zdobyty przed utratą wzroku nie może być wykonywany po jego utracie. W
niektórych przypadkach wystarczy opanowanie bezwzrokowych metod pracy. Z reguły
niezbędna jest jednak zmiana zawodu. Uważa się, że osoby niewidome i
słabowidzące mają dziś większe szanse uzyskania zatrudnienia w zawodach
umysłowych i usługach. Po utracie wzroku mogą ulec zerwaniu więzi
społeczne, pełnione role społeczne mogą ulegać zasadniczym zmianom. Osoba
dominująca w kręgu towarzyskim, rodzinnym, zawodowym czy innym może stracić swą
pozycję. Przywrócenie umiejętności życia w grupie społecznej
i pełnienia ról społecznych jest najtrudniejszym zadaniem dla każdego
niewidomego, pomocna w osiągnięciu tych celów, jest rehabilitacja społeczna.
Rehabilitacja społeczna jest ukoronowaniem wszelkich dążeń, planów i wysiłków
rehabilitacyjnych. Jeżeli niewidomy osiągnie ją w zadowalającym stopniu, może
mówić, że jest człowiekiem dobrze przygotowanym do życia, do współżycia z
ludźmi i do bycia w zgodzie z samym sobą.
Więcej streszczeń na temat Rehabilitacja osób z uszkodzonym narządem wzroku