Cliv Wearing, znany angielski muzyk i muzykolog w wyniku opryszczkowego zapalenia mózgu stracił możliwość rozpoznawania tego
co widzi i słyszy, zatrzymując pamięć zdarzenia zaledwie na kilka sekund. Obok utraty możliwości zapamiętywania nowych wspomnień, doznał niemal całkowitej amnezji swojej przeszłości. Każde kolejne kilka sekund były dla niego nowym przebudzeniem, bo poprzedniego nie pamiętał. Aby jakoś funkcjonować, musiał wnioskować i budować prawdopodobne hipotezy, co do tego gdzie był i co robił, na podstawie min ludzi, położenia przedmiotów itd. Przyszłość i przeszłość nie istniały dla niego w taki sam sposób. Nie rozpoznawał towarzyszących mu i rozmawiających z nim ludzi, z wyjątkiem żony Deborah. Głęboka miłość łącząca ich przed chorobą i wspólna fascynacja muzyką, odcisnęły się w jego mózgu w taki sposób, że nie naruszyła tej emocjonalnej więzi nawet najsilniejsza z zarejestrowanych amnezja. „Głębokie przeżycia emocjonalne i asocjacje odkładają się w układzie limbicznym i w innych częściach mózgu, gdzie reprezentowane są uczucia, przez całe życie kształtując zachowania każdego z nas”. Stał się niezwykle gadatliwy, co pozwalało mu utrzymywać się w strumieniu świadomości. Zapytany, czy może zagrać określony utwór muzyczny odpowiadał, że nigdy tego nie robił, ale potem grał go bezbłędnie, potrafił również dyrygować, śpiewać i czytać nuty. Jeśli w ogóle coś sobie przypominał, to tylko w trakcie robienia tego. Przy swojej muzykalności i dowcipie mógł improwizować, żartować i odegrać dowolny utwór muzyczny. Zaskakujące, że przy amnezji mógł improwizować. Można to tłumaczyć tym, że spontaniczność, improwizacja, eksperyment, eksploracja są wbudowane w umysł każdego twórczego muzyka. Przy tym, o ile pamięć epizodyczna rozwija się dość późno w dzieciństwie i wiąże się z hipokampami i płatami skroniowymi, które zostały u Clive`a niemal całkowicie zniszczone, to pamięć proceduralna obejmuje duże i bardziej pierwotne części mózgu w wieloraki sposób powiązane z korą mózgową, które są nieczułe nawet na poważne uszkodzenia części czołowych mózgu. Pływak nie będzie zdawał sobie sprawy z własnych umiejętności, ale w razie potrzeby, będzie pływał jak przed wypadkiem, muzyk grał, a dyrygent – jak w przypadku Cleve`a, bezbłędnie poprowadzi orkiestrę. Jednak żaden z nich, nie mógłby samodzielnie i świadomie podjąć takiego działania, ktoś musi go do tego zachęcić, bo do skutecznego poruszania się w codzienności potrzebna jest zdolność przywołania posiadanej wiedzy semantycznej lub umiejętności. Zachowane fragmenty wiedzy semantycznej pozwalały Cleve`owi prowadzić rozmowy, a pamięć proceduralna, uprawiać muzykę, ale bez oparcia w innych byłby całkowicie bezradny. „Pamięć epizodyczna opiera się na percepcji konkretnych i często niepowtarzalnych zdarzeń. Pamięć ich, podobnie jak i percepcja, jest nie tylko bardzo osobista (zabarwiona przez interesy i wartości), ale przy każdym przywołaniu mogąca też podlegać rewizji i rekategoryzacji, co zdecydowanie różni ją od pamięci proceduralnej, przy której najważniejsze jest, aby treść była zachowana dokładnie i w sposób gwarantujący powtarzalność. Kluczowe znaczenie mają tu powtarzanie i ćwiczenie, koordynacja czasowa i sekwencja… Znaczna część rozwoju motorycznego dziecka polega na uczeniu się i doskonaleniu takich procedur przez zabawę, naśladownictwo, próby i błędy, nieustanne powtarzanie”. Muzycy stosują różne sposoby na zapamiętanie utworu muzycznego, ale kiedy zostaje on w końcu przyswojony, wyćwiczony i włączony do repertuaru pamięci proceduralnej, może być wówczas odegrany automatycznie, bez namysłu i świadomego skupienia. Cliv grając, śpiewając i dyrygując, odwołuje się właśnie do tych automatyzmów. „Przypominanie sobie muzyki, słuchanie jej i wykonywanie rozgrywa się całkowicie w teraźniejszości”, gdyż pamiętanie muzyki nie jest właściwie pamięcią w zwykłym sensie.