Dane Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie wykazują, że ok.75 proc. polskich nastolatek stale stosuje diety,
które część z nich doprowadzają do psychicznych zaburzeń odżywiania. W każdym polskim liceum uczy się 6-10 dziewczyn cierpiących na anoreksję lub bulimię.
Liczą kalorie,coraz mniej jedzą, panicznie boją się utyć.
„Potem miałam napady obżarstwa,raczej krótkie (opowiada 25-letnia Magda, od czternastego roku życia cierpiąca na bulimię.) Potem głodowałam. A potem znów się objadałam i przestawałam jeść. Zaczęłam mieć problemy hormonalne,na siedem miesięcy straciłam miesiączkę. Po leczeniu wszystko wróciło do normy.”
„Nienawidziłam swojego ciała, nie chciałam go dotykać, izolowałam się od ludzi. Jak przestawałam się obżerać ,to głodowałam i chodziłam na siłownię. Przy wzroście 178 cm ważyłam 54 kg.”
„Nadal cyklicznie się objadam i głoduję. Za swój sukces uważam fakt,że nie wymiotuję i nie stosuję środków przeczyszczających. Chodzę na psychoterapię, łykam Prozac. Ale ciągle wszystko przekłada się u mnie na jedzenie....objadając się na maksa karzę się w ten sposób, bo generalnie mam niską samoocenę.”
Zdarza się, że w czasie ataku bulimii osoba nią dotknięta pochłania do 20 tys. kalorii, czyli dziesięciokrotnie więcej niż wynosi dzienna norma.
Waga i wygląd mają podstawowe znaczenie w bulimii. Wyznaczają wartość człowieka, są utożsamiane z sukcesem. Jednocześnie bulimiczki doświadczają upokorzenia wywołanego brakiem kontroli nad własnym ciałem, bo nie potrafią zwalczać ataków głodu.
Środki przeczyszczające i wymioty niszczą zęby, rujnują skórę oraz włosy, powodują w organizmach chorych zaburzenia elektrolitowe. Okresy głodu na przemian z objadaniem się mogą wywołać śpiączkę hipoglikemiczną.
Bulimia rzadziej niż anoreksja prowadzi prostą drogą do śmierci, ale systematycznie wyniszcza organizm. Jest chorobą wywołaną wieloma czynnikami. Poza typowo psychicznymi, jak np. niska samoocena, w grę wchodzi także neurofizjologia, czyli zakłócenia poziomu serotoniny. Istotne znaczenie ma także sytuacja w rodzinie, stosunki z rodzicami i prawdopodobnie uwarunkowania genetyczne. Podstawowego klucza do powstania tego schorzenia jeszcze nie znaleziono.
Z badań psychologów wynika, że częstość występowania bulimii i anoreksji jest wyższa w rodzinach, gdzie dziewczyny mają starszych braci, a jedno z rodziców wykonuje zawód związany z nauczaniem (wiąże się to ze stawianiem dzieciom wysokich wymagań).
Kobiety z zaburzeniami łaknienia charakteryzują dwie rzeczy. Po pierwsze wrogość do samej siebie, po drugie oddzielenie się od własnego nielubianego ciała. Bywa, że częściej niż nadmierna dbałość o wygląd towarzyszy im zaniedbanie, autodestrukcja, zniechęcenie, a także wewnętrzny wstyd przepełniający je z powodu stałego rozmyślania o swojej zewnętrzności. Nawet bliscy ludzie nie podejrzewają ich o to, że ich myśli stale krążą wokół ich wyglądu.