Uszkodzenie tkanek wywołane działaniem wysokiej
temperatury nazywamy oparzeniem.Uszkadzający wpływ temperatury na skórę rozpoczyna
się przy 42 stopniach.Przy tej temperaturze już po 6 godzinach ulega martwicy naskórek,przy 55 stopniach wystarczą 3 minuty a przy 70 stopniach zaledwie 1 sekunda.Graniczną temperaturą ,powyżej której nieodwracalnemu uszkodzeniu ulega białko tkankowe jest 55 stopni.Każda wyższa temperatura ,działając na powierzchnię ciała,powoduje
uszkodzenia skóry i tkanek głębszych,najczęściej uszkodzenie nieodwracalne,czyli martwicy.W zależności od wysokości
temperatury ,jaka działała na organizm,oraz czasu jej działania powstają odpowiednie miejscowe lub ogólnoustrojowe uszkodzenia.Wyróżniamy trzy stopnie oparzeń ,które zależą od głębokości uszkodzenia:stopień I-cechuje się zaczerwienieniem skóry,połączonym z lekkim obrzękiem i bolesnym pieczeniem.Rumień powstaje pod wpływem krótkotrwałego działania pary wodnej,niezbyt gorącej wody lub po silnym opalaniu się.Utrzymuje się zazwyczaj kila dni i goi się po złuszczeniu naskórka bez pozostawienie blizny.stopień II-oprócz zaczerwienienie i obrzęku pojawiają się pęcherze wypełnione żółtawym płynem surowiczym.Pęcherze te to nic innego jak tylko martwy naskórek.Ból bywa znaczny.Oparzenie powstają po oblaniu się wrzątkiem,gorącym olejem,pod wpływem pary wodnej.Goją się zazwyczaj po upływie dwóch tygodni.stopień III-następuje zniszczenie pełnej grubości skóry,a często i tkanek leżących głębiej,niekiedy aż kości.Oparzenie te sprawiają bardzo silne bóle,jednocześnie powierzchnia oparzona jest jest niewrażliwa na dotyk.Później następuje oddzielenie części obumarłych i wytworzenie ziarniny oraz blizny.Takie poparzenie powstałe przez otwarty ogień,dłuższe działanie wrzątku,gorący olej,wymagają często leczenia operacyjnego przeszczepienia skóry.Skrajną postacią oparzenia jest zwęglenie tkanek.