Nefrektomia – w dużym skrócie zabieg usunięcia
nerki Nerka może być usunięta (wycięta) z dostępu przedniego (po otwarciu jamy brzusznej) lub tylnego (przy którym cięcie wykonywane jest w dolnej części pleców po lewej, albo prawej stronie). Większa część chirurgów wybiera jednak drugi wariant czyli z dostępu tylnego. Nerki są położone z tyłu i w czasie operacji nie odsłania
się jelit, które mogą utrudniać jej przeprowadzenie. Tak jak przed każdą operacją wykonywaną w znieczuleniu ogólnym, na około godzinę, lub półtorej, przed zabiegiem pacjent otrzymuje ‘premedykację’ w formie zastrzyku , który ułatwia zasypianie i zmniejsza wydzielanie płynów ustrojowych . Po znieczuleniu pacjent jest układany na stole operacyjnym na boku(w zależności która nerka ma być wycięta układa się pacjenta chorobowo zmienioną nerką skierowaną do góry). Następnie wygina się środkową część stołu, tak aby górna i dolna część ciała opadła, a operowany bok został odsłonięty i rozciągnięty, w taki sposób u pozycjonowania ciała chorego bardzo ułatwia dostęp do nerki. Chirurg wykonuje łukowate długie cięcie wzdłuż dolnego brzegu żeber, sięgające od kręgosłupa, wokół boku, ku przodowi. Pod skórą jest warstwa tkanki tłuszczowej, a po przecięciu tej że tkanki tłuszczowej uwidacznia się warstwa mięśni. U każdego człowieka w tej okolicy występują trzy warstwy mięśni; przecięcie tej trzeciej pozwoli odsłonić nerkę otoczoną torebką tłuszczową która jest torebką ochronną tego narządu. Chirurg najpierw zakłada
dwie mocne podwiązki wykonane z nici wchłanialnej wokół dużej tętnicy doprowadzającej krew do nerki, a następnie przecina tętnicę między tymi podwiązkami i tą samą czynność powtarza w stosunku do żyły wychodzącej z nerki, zawierającej krew, z której odfiltrowane niepotrzebne produkty przemiany materii. Ważne jest, aby zapamiętać kolejność, że najpierw przecina się tętnicę, a potem żyłę. Odwrotna kolejność podwiązywania naczyń może doprowadzić do nadmiernego wzrostu ciśnienia krwi w nerce i doprowadzić do obfitego krwawienia w czasie, lub po operacji. Następnie chirurg podwiązuje pozostałe naczynia krwionośne prowadzące do nerki, uważając, aby nie zatrzymać dopływu i odpływu krwi do i z nadnercza leżącego na szczycie nerki. Narząd ten niełatwo zidentyfikować w masie otaczającej go tkanki tłuszczowej. Kolejne podwiązki zakłada się na moczowód (przewód ten odprowadza mocz z nerki do pęcherza moczowego), a następnie przecina się między tymi podwiązkami. Uwolnioną nerkę można teraz wyjąć z organizmu pacjenta. Jeśli powodem nefrektomii jest nowotwór, zanim przetnie się naczynie krwionośne (jakiekolwiek), każde z nich należy najpierw podwiązać., w celu zmniejsza wysiewu komórek rakowych do krwiobiegu, co mogło, by doprowadzić do nawrotu choroby nowotworowej, temu też w tym celu usuwa się tkankę tłuszczową wokół usuwanej nerki, razem z węzłami chłonnymi znajdujących się w okolicach dużych naczyń krwionośnych biegnących między nerkami ku górze. Następnie rana operacyjna zostaje zamknięta warstwowo, zwykle szwami wchłanianymi, a brzegi skóry zszywa się, lub czasami zbliża chirurgicznymi metalowymi klamerkami.
Więcej streszczeń na temat Nefrektomia – w dużym skrócie zabieg usunięcia nerki