Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Prawo & Polityka>Prawo Konstytucyjne>Włądza wykonawcza w Niemczech - rząd federalny i prezydent

Włądza wykonawcza w Niemczech - rząd federalny i prezydent

książki Streszczenie   według:berea     Autor : berea
ª
 
RZĄD FEDERALNY 1. W jego skład wchodzą: kanclerz oraz ministrowie federalni: resortowi i bez teki. Spośród ministrów kanclerz wyznacza swojego zastępcę – wicekanclerza. Tradycyjnie zostaje nim minister spraw zagranicznych. Z kolei funkcję szefa tegoż resortu pełni zazwyczaj przewodniczący partii opozycyjnej; 2. Powoływanie rządu odbywa się w dwóch etapach. Pierwszy etap obejmuje wybór kanclerza, drugi zaś – mianowanie ministrów. Konstytucja przewiduje maksymalnie 3 próby wyboru kanclerza, dokonywane przez Bundestag. Pierwsza i druga próba prowadzą do powołania kanclerza większościowego. Natomiast trzecia próba jest ostatecznością. W przypadku, gdy nie uda się wyłonić szefa rządu, parlament zostaje rozwiązany; 3. Podczas pierwszej próby kanclerz wybierany jest na wniosek prezydenta federalnego absolutną większością głosów. Konstytucja ustanawia zakaz dyskutowania nad kandydatem przedstawionym przez prezydenta. Jeśli będzie to osoba, która nie powinna zajmować tego stanowiska zgodnie ze zwyczajem, parlament nie udzieli mu votum zaufania; 4. Druga próba polega na tym, że w ciągu 14 dni od pierwszego głosowania w tej sprawie Bundestag wybiera kanclerza na swój własny wniosek. Wymaga to również absolutnej większości głosów. 5. Trzecia próba polega na tym, iż w parlamencie odbywa się tylko jedno głosowanie, a co za tym idzie można zgłosić tylko jednego kandydata. Wybór dokonywany jest zwykłą większością głosów. W sytuacji, kiedy kanclerz uzyska w ostatniej próbie absolutne poparcie – prezydent ma obowiązek zaprzysiężenia go w ciągu 7 dni od wyboru. Jeżeli jednak zostanie wybrany zwykłą większością głosów – głowa państwa ma prawo rozwiązać Bundestag; 6. Przy powoływaniu rządu nie ma głosowania nad wotum zaufania. Sam wybór kanclerza jest już wyrazem poparcia i zaufania do niego. W czasie swojej kadencji szef rządu może postawić wniosek o udzielenie mu tegoż votum, ale wówczas nie ryzykuje niczym. W przypadku, gdy nie uzyska votum zaufania, nie musi podawać się do dymisji. Może natomiast wnieść do prezydenta o rozwiązanie parlamentu (prezydent ma na to 21 dni). Od chwili uzyskania wotum nieufności rząd sprawuje władzę jako mniejszościowy; 7. Ministrowie federalni mianowani są na wniosek kanclerza przez prezydenta (kanclerz konsultuje się w tej kwestii z partią koalicyjną). Teoretycznie prezydent może odrzucić wnioski szefa rządu, jednakże w praktyce to się nie zdarza. Analogicznie, na wniosek kanclerza i bez udziału Bundestagu ministrowie są odwoływani ze stanowisk; 8. Ministrowie ponoszą odpowiedzialność polityczną przed kanclerzem; 9. Kanclerz ponosi odpowiedzialność za prowadzoną politykę przed parlamentem; 10. Konstytucja przewiduje możliwość udzielenia kanclerzowi konstruktywnego wotum nieufności, które dotyczy kanclerza. Sprowadza się ono do równoczesnego wyboru następcy kanclerza bezwzględną ilością głosów członków Bundestagu (odwoływanie starego poprzez wybór nowego). Jeżeli szefowi rządu udzielone zostanie owo konstruktywne wotum nieufności, zgodnie z zasadą solidaryzmu, do dymisji podają się również ministrowie; 11. Ministrów federalnych nie dotyczy wotum jednostkowe, tzn. dla każdego z nich oddzielne; 12.
Rząd posiada prawo inicjatywy ustawodawczej. W systemie politycznym Niemiec występuje procedura wzajemnego opiniowania projektów rządowych i Bundesratu. Bundesrat ma 6 tygodni na zajęcie stanowiska w kwestii projektu rządowego ustawy, zanim zostanie on wniesiony do Bundestagu, natomiast rząd ma 3 miesiące na zaopiniowanie projektu Bundesratu. PREZYDENT 1. Jest organem reprezentacyjnym, nie wpływa bowiem na działania polityczne; 2. Wybierany jest przez Zgromadzenie Związkowe (organ powoływany raz na 5 lat, w skład którego wchodzą reprezentanci parlamentu federalnego i poszczególnych parlamentów krajowych) absolutną większością głosów (obecnie 614 + 614 = 1228). Jeśli w pierwszej turze nie uda się uzyskać absolutorium, wówczas przeprowadzana jest druga, w której zasady wyboru są analogiczne. Dopiero w trzeciej turze do wyboru prezydenta wystarczy większość zwykła; 3. Kadencja trwa 5 lat; możliwa jest tylko jedna ponowna reelekcja; 4. Kandydat na prezydenta musi mieć ukończone 40 lat, być obywatelem niemieckim oraz posiadać czynne prawo wyborcze.; 5. Prezydent nie może być ani członkiem rządu, ani członkiem parlamentu i to zarówno federalnego, jak również krajowego; na czas kadencji rezygnuje lub zawiesza swoją działalność partyjną; 6. Prezydent nie ponosi odpowiedzialności politycznej, tylko konstytucyjną; o winie orzeka Związkowy Trybunał Konstytucyjny; 7. W stan oskarżenia za naruszenie ustawy zasadniczej (lub innej ustawy związkowej) może zostać postawiony głosami 1/4 członków Bundestagu lub 1/4 członków Bundesratu. Aby wnieść oskarżenie, uchwała musi być przyjęta przez 2/3 składu izby, do której wniosek został wniesiony; 8. Kompetencje: ® reprezentowanie Niemiec na zewnątrz; ® zawieranie umów międzynarodowych z innymi państwami, które jednak wymagają ratyfikacji parlamentu; ® wysyłanie i przyjmowanie przedstawicieli dyplomatycznych; ® mianowanie i odwoływanie sędziów, urzędników federalnych oraz oficerów i podoficerów; ® możliwość korzystania z prawa łaski; ® możliwość skrócenia kadencji Bundestagu; ® zgłaszanie kandydata na kanclerza; ® podpisywanie ustaw federalnych – prezydent nie ma prawa weta, może najwyżej skierować ustawę do Trybunału Konstytucyjnego; wszystkie ustawy podpisane przez niego wymagają kontrasygnaty kanclerza; ® wprowadzanie na wniosek rządu stanu wyższej konieczności ustawodawczej – maksymalnie na okres 6 miesięcy i tylko w sytuacji, kiedy kanclerz nie ma poparcia Bundestagu (tzw. kanclerz mniejszościowy).
Opublikowano dnia: 12 marca, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.