Dywidenda - część zysku wypłacana akcjonariuszom. Polityka dywidend decyduje m. in. o wysokości i systematyczności wypłaty dywidend. Polityka dywidend odzwierciedla decyzję właścicieli dotyczącą podziału zysku netto przedsiębiorstwa na dwie części o różnym przeznaczeniu: wypłata dywidend - wiąże się z przekazaniem wypracowanego zysku właścicielom, wzrost bieżącej wartości (ceny) akcji może, choć nie musi być związana z zatrzymaniem zysku w firmie i przeznaczeniem go na inne cele rozwojowe. Optymalna polityka dywidend winna pozwalać na zachowanie równowagi między bieżącymi wypłatami dywidend a wzrostem akcji spowodowanym przez zatrzymanie zysku w firmie. Optymalna polityka dywidend winna pomóc w ustaleniu takiego sposobu podziału zysku firmy, który zaspokoi potrzeby bieżące konsumpcji akcjonariuszy w postaci dywidendy, ale również pozwoli zaspokoić popyt przedsiębiorstwa na kapitał niezbędny do jego rozwoju i zwiększenia dochodów w przyszłości. Skutkiem określenia optymalnej polityki dywidend jest maksymalizacja ceny akcji firmy. Teorie polityki dywidend (dotyczą wpływu polityki dywidend na kształtowanie się ceny akcji). Teoria nieistotności dywidend. Teoria "wróbla w garści". Teoria preferencji podatkowych. Dla optymalizacji polityki dywidend z punktu widzenia wartości akcji istotne są dwa problemy teoretyczne: hipoteza sygnalizacji, efekt klienteli przyciąganie danych akcjonariuszy stylem polityki dywidendy. Polityka dywidend powinna być ustalana na dłuższy czas gdyż tylko wtedy akcjonariusze mają szansę zareagować zgodnie z własnymi preferencjami. Wybór optymalnej polityki dywidend musi uwzględniać wszystkie ograniczenia, ale także możliwości przedsiębiorstwa. Czynniki wpływające na wybór optymalnej polityki dywidend: Ograniczenia wypłaty dywidend. prawne obwarowania mające na celu zabezpieczenie praw wierzycieli, w tzw. zasadzie "nienaruszalności kapitału". Możliwości inwestycyjne. Koszt alternatywnych źródeł kapitału. Wpływ polityki dywidend na wymaganą stopę zwrotu kapitału. Na wymagana stopę zwrotu wpływają czynniki przytoczone w teoriach sygnalizacji i efektu klienteli, takie jak: oczekiwania akcjonariuszy odnośnie wypłaty i wysokości dywidend, ocena poziomu ryzyka związanego z wypłatą lub brakiem dywidend, ocena przez akcjonariuszy korzyści płynących z dywidendy gotówkowej lub zysków kapitałowych, ocena zawartości informacyjnej decyzji zarządu o wysokości wypłaconej dywidendy (hipoteza sygnalizacji) Rodzaje polityki dywidend stosowanych w praktyce gospodarczej: Ze względu na okres i kwotę wypłaty wyróżnia się: regularne płacone w regularnych odstępach czasu i mające stałe wartości, nieregularne płacone nieregularnie lub w zmiennej wysokości.
Ze względu na okres, co jaki wypłaca się dywidendy wyróżnia się: dywidendy kwartalne, dywidendy półroczne, dywidendy roczne. Ze względu na formę wyróżniamy: dywidendy pieniężne, dywidendy w akcjach. Dywidenda pieniężna (gotówkowa) może być wypłacana jako: stałe lub rosnące dywidendy, dywidendy o stałej stopie wypłat, mała dywidenda z dodatkową premią, dywidenda rezydualna (resztowa). Z wypłatą dywidendy w akcjach wiążą się zagadnienia: nowa emisja i podział akcji, plan reinwestycji dywidend, odkupywanie akcji, dywidenda likwidacyjna. Skutki odkupienia akcji w celu umorzenia: zmniejszenie liczby akcji w obrocie, zwiększenie zysku przypadającego na jedną akcję, z reguły zwiększenie ceny akcji. Optymalna polityka dywidend powinna uwzględniać fakt uzyskania najwyższej rentowności kapitału powierzonego firmie przez inwestorów. Jeśli zatrzymanie tej części zysku, która mogłaby być przeznaczona na dywidendy nie spowoduje lepszych wyników gospodarczych, a w konsekwencji wzrostu wartości icen akcji firmy to optymalna polityka dywidend winna zakładać wypłatę dywidendy akcjonariuszom.