Kolejny rodzaj wypadku to
wypadek w drodze do pracy i z pracy. Jest to już regulowane w ustawie o emeryturach
i rentach z funduszy ubezpieczeń społecznych w art. 57e –
przeczytać. Za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana. Jednakże uważa się za wypadek, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy mimo, że droga została przerwana, jeżeli przerwa była częściowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga nie będąc drogą najkrótszą była dla ubezpieczonego ze względów komunikacyjnych najdogodniejsza. Dodaje się w doktrynie, że wybór drogi najdogodniejszej należy do ubezpieczonego. Jeżeli, droga dłuższa nie będzie mogła być z żadnych względów usprawiedliwiona, to ochrona skończy się wcześniej. Przez ustawowo określony dom należy rozumieć synonim miejsca ze sfery spraw prywatnych, będącego celem przemieszczania się ubezpieczonego. Ustawa z 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach mówi w art. 2, że za wypadek w uzasadniających przyznanie świadczeń uważa się nagłe zdarzenie spowodowany przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło przy ratowaniu innych osób od grożącego niebezpieczeństwa, przy ściganiu lub ujęciu osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa, przy wykonywaniu funkcji radnego itd.