Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Prawo & Polityka>Samoistne źródła prawa wewnętrznego

Samoistne źródła prawa wewnętrznego

Strona internetowa Streszczenie   według:zuza123456    
ª
 

Samoistne źródła prawa wewnętrznego Do kategorii samoistnych źródeł prawa wewnętrznego zaliczmy:

- legislację – są to akty normatywne wydawane przez upoważnione do tego organy państwowe. Jest to prawo, które przyjmuje postać różnego rodzaju dokumentów. Za pojęciem legislacji kryją się bardzo różnego rodzaju akty, które dla naszych potrzeb możemy sklasyfikować na następujące kategorie:

* konstytucja – jest najważniejszym i najwyższym w hierarchii aktów normatywnych, która zawiera elementarne normy określające ustrój polityczny, społeczny i ekonomiczny państwa. To, co ważne jest dla współczesnych społeczeństw, a co wprowadziła Konstytucja z 1997 to zasada bezpośredniego stosowania konstytucji.   

* ustawy – we wszystkich krajach wydawane są przez parlamenty. Ustawy są podstawową formą legislacji. Wedle J. Locka właściwe konstytucja obok ustawy powinny być jedynymi dopuszczalnymi formami legislacji. Wszystkie podstawowe, ważne materie uregulowane są w ustawach. Pewne kwestie mogą być tylko uregulowane w ustawach, które nazywamy materiami ustawowymi. Nasza konstytucja zalicza do nich prawa i wolności obywatelskie, przepisy prawa karnego, przepisy dotyczące ustroju państwa, budżetu oraz tzw. stanów nadzwyczajnych.   

* akty legislacji delegowanej – J. Lock powiedział, że parlament ma prawo stanowienia ustaw, ale nie nominowania prawodawcy. W ten sposób wyraził on ideę, że rządy nie powinny prawa tworzyć. Obecnie zasada ta jest martwa. Legislacja delegowana, to właśnie te akty normatywne, które są tworzone przez rządy i ich agentów. Legislacja delegowana jest wprawdzie nie najważniejszą, ale najliczniejszą formą prawodawstwa we współczesnych państwach.

Można mówić o tzw. samoistnych aktach rządowych i niesamoistnych aktach rządowych. Tradycyjna teoria źródeł prawa, który była akceptowa przez długi okres i nadal broniona, że rząd i ministrowie może obecnie tworzyć prawo, ale z upoważnienia ustawowego. Nie może wydawać żadnych aktów normatywnych samodzielnie czyli że akty rządowe są niesamoistnymi aktami. Wywodzą się ze szczegółowego upoważnienia ustawy. Tym czasem we Francji i wielu innych krajach obserwujemy tworzenie się tzw. samoistnych aktów normatywnych rządowych tzn. że rząd i ministrowie w wielu krajach zaczynają wydawać akty normatywne nie mając do tego upoważnienia szczegółowe w ustawach. Powołują się ogólnie na klauzulę konstytucyjną.

* akty legislacji autonomicznej – akty, które nie pochodzą od organów państwowych. Tworzą jej różnego rodzaju instytucje pozarządowe np. kościół, UE, prawo kanoniczne, prawo wspólnotowe, federacje sportowe, korporacje gospodarce, banki. J. Austin nazwał jej mając właściwe na uwadze, ale  tylko fakt, że nie pochodzą one od państwa prawem w niewłaściwym tego słowa znaczeniu. Inni nazywają ją legislację autonomiczną mając na uwadze to, że nie pochodzi ona i jest niezależna od władzy państwowej.  W miarę jak rośnie rola różnego rodzaju korporacji, organizacji wewnątrz państw jak i ponad państwami, to rośnie rola legislacji autonomicznej. - prawo zwyczajowe – Okres szczytu to okres średniowiecza. W prawie polskim ostatnia wzmianka o prawie zwyczajowym jest w przepisach ogólnych prawa cywilnego 1946 roku. W efekcie dzisiaj nie ma wątpliwości, że prawie polskim nie można powołując na prawo zwyczajowe. Nadal jednak odgrywa ogromną rolę w wielu społeczeństwach muzułmańskich, afrykańskich i azjatyckich. O prawie zwyczajowym mówi prawo międzynarodowe, które zalicza jej nadal do samoistnych źródeł prawa międzynarodowego. Praw zwyczajowego nie należy mylić, że zwyczajem. Zwyczaj jest to pewna ustalona wieloletnia praktyka postępowania w określony sposób, która reguluje zachowania różnych grup społecznych, zawodowych, które nie ma sankcji państwowych, ale jest powszechnie w różnych środowiska stosowana. 

- precedens – jest samoistnym źródłem prawa tylko i wyłącznie w krajach comon low, w których przyjęto tzw. zasadę stares decisis. Zasada ta mówi, że orzeczeniem precedensowym sądu związany jest każdy sąd niższy od sądu, który precedens wydał. Precedens może zmienić tylko sąd, który go wydał i sąd nad nim nadrzędny. Wprawdzie precedens nie ma wyższej mocy od ustaw, ale nie wątpliwie precedens jest ważnym samoistnym nadal źródłem prawa w krajach anglosaskich. Prawo precedensowe znika z prawa karnego i odgrywa epizodyczną rolę w prawie administracyjnym.
Opublikowano dnia: 22 maja, 2008   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.