NIE MA PRACY? – NIE MA
PRACOWNIKA?
Tak jak zawsze pan N. szedł do urzędu pracy i wyczekiwał w długiej kolejce, w szarym
korytarzu, aby w rezultacie usłyszeć na koniec dnia, że niestety, ale nie ma dla niego żadnej oferty. Można się zastanawiać czy to z powodu wielkiego procentu bezrobocia, czy też po prostu z braku dobrego źródła informacji. Czasy się ciągle zmieniają i możliwości poszukiwania pracy także. Oferty same reklamują się przed poszukującymi, nęcąc rewelacyjnymi warunkami pracy, świetnymi zarobkami, stworzone tak by jak najlepiej się zaprezentować i zachęcić kogoś do zgłoszenia swojego cv.
Wydawałoby się, że to właśnie człowiek bezrobotny powinien zabiegać sam o pracę, tymczasem polityka tego rynku zmienia się. To pracodawca szuka pracownika, bo brakuje mu fachowców.
Pracodawcy posuwają się do tego stopnia, że oferują przyuczenie do pracy, rozważają kandydaturę, nawet jeśli ktoś nie ma odpowiedniego doświadczenia w danej branży. Jak to wytłumaczyć? Nie ma pracy, czy nie ma pracowników?
Wystarczy wpisać w wyszukiwarce google.com - hasło „praca”, od razu pojawią się ikony wirtualnych giełd pracy. Tych stron jest tak dużo, że człowiek nie jest wstanie przejrzeć ich wszystkich jednego dnia. Można tutaj wymienić chociażby najpopularniejsze z nich: praca.pl, pracuj.pl, infopraca.pl,
gazetapraca.pl. To tylko nieliczne z tych, gdzie można szukać oferty stworzonej właśnie dla siebie. Bez wychodzenia z domu człowiek może znaleźć ofertę pracy, wysłać e – mailem swoje cv i list motywacyjny i na tym jego rola się kończy. Teraz pracodawcy musi zależeć na oddzwonieniu, umówieniu się na rozmowę i przyjęciu do pracy.
Ta forma szukania pracy jest ułatwieniem dla ludzi, którzy są zamknięci, boją się bezpośrednich rozmów, nie lubią chodzić i szukać po mieście ogłoszeń czy to na słupach, czy też na witrynach sklepowych. Z drugiej strony dzięki Internetowi, rynek pracy wciąż się rozwija i daje większe możliwości odszukania bardziej atrakcyjnej oferty. Pozostaje jednak ciągle pytanie: Nie ma pracy czy nie ma pracownika?
Wirtualna rzeczywistość rynku pracy wydaje się świetną formą poszukiwania. Na tej płaszczyźnie łatwiej nam wcisnąć przycisk – „zgłoś swoje cv”, nawet jeśli nie spełniamy wszystkich wymogów podanych przez pracodawcę. To naprawdę krótka piłka, czytasz ogłoszenie, naciskasz wyślij i już. Jednak im łatwiej ci idzie wysyłanie cv przez komputer, tym trudniej jest ci się umówić na rozmowę face to face. Każdy może tak zrobić, wysłać swoje cv drogą e – mailową. To ułatwią szybkość przepływu informacji, danych, można wygrać w wyścigu o pracę. Lecz z drugiej strony im więcej podań, tym większa selekcja.
Kolejne oferty, kolejne zgłoszenia, a później głuchy telefon. Można by się zastanowić co jest lepsze szukanie pracy poprzez bezpośredni kontakt z pracodawcą, czy jednak przejście przez selekcje internetowych podań. Zawsze pozostaje telefon, numery z anonsów, za którymi kryje się szansa, że może jednak tym razem coś się trafi.
Potrzeba prawdziwych informacji, prawdziwych ofert. Bezrobotni nie potrzebują słodkich ofert, widoku kokosów, lepkiej atmosfery na spotkaniu o pracę. Oni po prostu chcą pracy.
Z drugiej strony nie można odmówić pracodawcy stawiania swoich wymagań. Społeczność, którą mieliby tworzyć ludzie nijacy to nie jest szczęśliwa społeczność. Stawianie wymagań przez pracodawcę, powinno być motywacją dla szukającego do rozwijania i podnoszenia swoich umiejętności.
- Nie ma pracy czy nie ma pracownika? -
Mit o bezrobociu zaczyna ginąć, jeśli ktoś chce to pracuje. Kto chce żyć dalej mitem i cieszyć się swoją pseudo – wolnością w domu, robi to z własnej woli. Oczywiście nie można zgadzać się na nieludzkie warunki pracy, dlatego trzeba walczyć o swoje prawa. Można jednak walczyć wtedy, kiedy faktycznie człowiek walczy o swój byt. Robi to czynnie, a nie biernie (zapijając kolejne piwo pod jakąś podejrzaną knajpą).
Warto szukać, nie poddawać się i warto rozmawiać! Wydaje się to być najlepszą zasadą dla pracownika i pracodawcy.