Dramatyczna utrata
ozonu w niższej stratosferze nad Antarktyką została po raz pierwszy zauważona w 1970 roku przez grupę
naukowców, którzy monitorowali atmosferę nad Antarktyką ze stacji badawczej podobnej do tej na zdjęciu na prawo. Pierwsze pomiary zrobione w
roku 1985 wykazały tak dramatyczny spadek poziomu ozonu w stratosferze, że z powodu zakorzenionego sposobu myślenia naukowcy przypuszczali, że instrumenty pomiarowe miały wadę. Wymienne instrumenty zostały zrobione i posłane i dopiero wtedy, gdy pierwsze wyniki pomiarów zostały potwierdzone kilka miesięcy później, zaobserwowany ubytek ozonu został zaakceptowany jako prawdziwy. Kto inny mówi, ze dane satelity TOMS nie wykazały tak dramatycznego spadku ozonu ponieważ oprogramowanie (software) użyte do przeanalizowania surowych danych ozonu nie było zaprogramowane do tak złych wyników! Później kiedy opublikowano wyniki danych grupy British Antarctic Survey analiza surowych danych potwierdziła te wyniki i wykazała, że utrata była nagła i na dużą skalę; nad większą częścią kontynentu Antarktydy. Nad Antarktydą i(i obecnie nad Arktyką) poziom stratosferyczny ozonu jest mniejszy przez ostatnie 15 lat w pewnych porach roku. Jest to głównie związane z wydzielaniem produkowanych przez człowieka
związków chemicznych zawierających chlor takich jak CFC (chloro fluor węglowodór) i również związków zawierających brom, innych spokrewnionych związków halogenowych oraz również tlenków azotu (NOx). Związki CFC są powszechnym przemysłowym produktem używanym w systemie chłodzenia, klimatyzatorach, aerozolach, rozpuszczalnikach i w produkcji pewnych typów pakowania. Tlenki azotu są produktem ubocznym procesu spalania, jak na przykład w emisjach pojazdów latających. Obecny poziom ubytku ozonu podkreślił zadziwiający stopień niestabilności atmosfery, i ubytek ozonu ciągle zwiększa się. GreenPeace udokumentował niepokój z powodu, że ubytek ciągle się zwiększa. Co zrobiono? Pierwsze światowe porozumienie zabraniające użycia z związków CFC zawarto z chwilą podpisania Protokół w Montrealu w roku 1987 mającego na celu natychmiastowe zredukowanie ich o połowę do roku 2000. Najnowsza rewizja tego porozumienia dokonana w świetle postępu naukowego zrozumienia została dokonana w roku 1992. Zostało osiągnięte porozumienie nad kontrolą produktów przemysłowych wielu halo-węglowodorów aż do roku 2030. CFC nie będzie produkowany przez nikogo z podpisujących porozumienie po roku 1995, z wyjątkiem niezbędnych produktów takich jak rozpylacze medyczne. Kraje europejskiej wspólnoty zaadoptowały nawet bardziej ścisły rygor niż jest wymagany przez Protokół w Montrealu. Rozumiejąc ich obowiązek względem środowiska światowego zgodzilły się one aby powstrzymać produkcję CFC od początku 1995 roku.
Zostały również ustalone bardziej rygorystyczne daty końca stosowania innych związków zubożających warstwę ozonową w ciągu 50 lat; Światowa Organizacja Meteorologiczna oszacowała rok 2045, ale ostatnie badania sugerują, że problem jest prawdopodobnie na większą skalę niż początkowo zakładano.