Sylabizm względny jest to sposób wierszowania, będący w polskiej poezji formą przejściową od średniowiecznego asylabizmu
do wykrystalizowanego w twórczości Jana Kochanowskiego ścisłego sylabizmu. Dopuszczał on ekwiwalencję rytmiczną wersów o zbliżonej, lecz niekoniecznie identycznej liczbie sylab. Charakterystyczna dla sylabizmu względnego tendencja do sylabicznej stabilizacji współistniała, z właściwą średniowiecznemu wierszowi zdaniowemu, skłonnością do dostosowywania rozpiętości jednostek składniowych do granic wersu lub dystychu, co narzucało wypowiedzi dość nużącą jednostajność intonacyjną.