Wiersz średniowieczny był przeznaczony do wykonywania z muzyką. Występujący w nim wers stanowił jednolitą całość składniowo-intonacyjną.
Wiersz ten był atoniczny (nie mający własnego akcentu) oraz asylabiczny (liczba sylab w jednym wersie nie odpowiadała liczbie sylab wersu następnego). Wiersz średniowieczny cechowały również wersy tworzone przez zdania-wiersz zdaniowy. Zdanie najczęściej zamykało się w dystychu.
*
dystych - strofa składająca się z 2 wersów, połączona rymem parzystym i zamknięta zazwyczaj mocnym przedziałem składniowo-intonacyjnym, odznaczająca się paralelizmem układów syntaktycznych i treściowych.
Najpowszechniejsza forma rymu w wierszu średniowiecznym : aa bb cc itd. Wiersz zdaniowo-rymowy.