dobra symboliczne – towary i znaczenia, których wartość symboliczna i wartość rynkowa są od siebie względnie niezależne
Dwie logiki ekonomiczne
1. „antyekonomiczna” ekonomia sztuki czystej nastawiona jest na inwestycje długoterminowe (z założenia jakby w ogóle rezygnuje z osiągania korzyści materialnych); uznaje ten popyt, który sama tworzy
2. logika „ekonomiczna” dobra symboliczne traktuje jak każde inne dobra, czerpiąc z handlu nimi korzyści materialne, zadowalając się dotychczasowymi zapotrzebowaniami odbiorców (komercja); inwestycje krótkoterminowe
Dwa sposoby starzenia się
1. odbiór produktów „komercyjnych” niezależny jest od poziomu wykształcenia odbiorców, dzieła sztuki, literatury powstają natomiast dla, albo przynajmniej w pewnej zależności od danej szkoły. Krytycy są często „odkrywcami”, włączają oni innowacyjne twory w obręb dzieł już cenionych
2. dzieła klasyczne zawdzięczają konsekrację w dużej mierze systemowi nauczania
3. rozumienie różnych sposobów starzenia się zasadza się na przyjęciu wieku artystycznego (mierzonego pozycją, jaką zajmują dzieła np. w tradycji); drugie to, rzecz jasna, starzenie się biologiczne
4. „malarze z galerii awangardowych znajdują się w opozycji zarówno do malarzy w tym samym wieku biologicznym, wystawiających obrazy w galeriach konserwatywnych <łączy ich wiek biologiczny; różnica wieku artystycznego: innowacja contra „klasycyzowanie”>, jak i do malarzy starszych wiekiem bądź nieżyjących
”
Odznaczać się
1. „odznaczać się znaczy to, nierozdzielnie, powoływać do istnienia nową pozycję poza pozycjami ustalonymi przed nimi, w awangardzie i, wprowadzając różnicę, tworzyć czas”
odznaczanie się rozumiane jest więc jako zdobycie pewnej raczej istotnej pozycji wśród dzieł, te zaś wypierane są przez nowe, właśnie odznaczające się na tle dzieł dotychczasowych, konsekrowanych
2. odznaczanie się jest też nadaniem szkole, kierunkowi itp. konkretnej nazwy; do nazwanej już grupy przynależeć mogą dzieła odznaczające się charakterystycznymi dlań cechami
3. „nowi” zawsze odwołują się do „starych”, ponieważ pozostają z nimi w pewnych zależnościach (negacja, „odbicie się” od poprzednich gustów itp.)
4. przedmioty biorące udział w walce na polu produkcji są i jednoczesne w występowaniu, i zróżnicowane pod względem czasowym, np.: i dawny, i nowy pisarz bierze udział w tej samej teraźniejszej walce (pod względem chronologii ich życia, tworzenia itp. są oni niezgodni czasowo, ale uczestniczą obaj w jednej walce)
5. części twórców nie można wliczyć do istniejącej grupy i mają oni odbiorców jakby w przyszłości. Konserwatyści natomiast uznają za współczesnych sobie (pod względem sposobu tworzenia) twórców z dawnych lat
Logika zmiany
1. wprowadzenie na rynek nowego twórcy czy produktu przesuwa w przeszłość o jakiś stopień wszystkich dotychczasowych twórców i wprowadza nowy model gustu
2. seria, do której wchodzi nowy produkt, a która właśnie przesuwa się wstecz wraz z jego wejściem, jest nieodwracalna i raczej jednolita
3. nie jest możliwy rzeczywisty powrót np. stylu, ponieważ epoka „odnawiająca” jest negacją poprzedniej epoki, która sama była negacją
Homologie oraz efekt przedustawnej harmonii
1. teatr dla publiczności „mieszczańskiej” wystawia spektakle zgodne z oczekiwaniami, sprawdzone; awangardowy, eksperymentalny skierowany jest raczej do publiki „intelektualnej”. Istnieją w związku z tym twórcy dla i jednego, i drugiego teatru
2. krytycy, broniąc obecnych na scenach spektakli, ustanawiają pewnego rodzaju umowę między konsumentami a polem władzy
3. istnienie zgodności wytworu i publiki zasadza się na odnalezieniu przez te wytwory odpowiedniego „miejsca” (miejsca „naturalnego”); przesunięcie ściąga nań krytykę, jako na „niepasujące”
Wytwarzanie wiary
1. przedsiębiorca (wydawca, marszand itp., także krytyk) „stwarza” twórcę, wprowadzając go na rynek, uznając go przez to za znanego, wartego zainteresowania
2. konsekracja i moc dzieł wywodzą się z samego pola produkcji; są zbiorowym nieporozumieniem, nieustalaną przez nikogo zgoda na uznanie dzieł