Jeszcze przed 3000 lat przed Chr. Pojawia się w Palestynie cywilizacja Epoki Wczesnego Brązu, oznaczająca początek osiadłego
życia semitów. W kolejnych wiekach są oni atakowani przez barbarzyńców prowadzących koczowniczy tryb życia, którzy dokonując podboju nowych ziem, przyjmują styl życia stałych mieszkańców i cywilizują się. W ostatnich stuleciach 2000 roku przed Chr. Do Kanaanu zaczynają napływać Izraelici. Dzięki odnalezieniu w Ras Szamra (dawnym Ugarycie) tekstów z XIV-XII wieku przed Chr. , udało się zrekonstruować ich system religijny. Na czele panteonu bogów stoi El, co oznacza w języku semickim boga. Nazywany jest „Pełnym Mocy”, „Bykiem”, „Ojcem bogów i ludzi”, „Królem”, świętym, litościwym i bardzo mądrym. Przedstawiany jest jako siedzący na tronie starzec z długa brodą i z tiarą zwieńczoną rogami. Zapłodnił on swoje dwie żony, Aszirat i Anat, Gwiazdę Poranka i Gwiazdę Wieczoru. Aszirat zwana Matką Bogów urodziła siedemdziesięciu synów. El pokazywany jest w mitach jako bóg słaby, niezdecydowany i zrezygnowany, do którego inni bogowie odnoszą się z pogardą. W końcu jego syn Baal (czyli pan), atakuje go, pozbawia męskości, zmuszając do szukania schronienia w otchłaniach. Odbiera mu obie małżonki i zajmując jego miejsce w panteonie. Określany jest jako „Potężny”, „Władca”, jest źródłem i zasadą płodności, wojownikiem, a jego siostra i małżonka Anat jest boginią miłości i wojny. Na pomoc Elowi spieszy Jamm, przedstawiany jako smok o siedmiu głowach i epifania wód podziemnych, którego El błogosławi i ogłasza swoim następcą. Jednak przy pomocy boskiego kowala, Baal zabija Jamma i na prośbę bogini Aszirat, ćwiartuje jego ciało i rozrzuca szczątki. Zwycięstwo Baala oznacza triumf rytmicznego deszczu zapewniającego porządek i stałość pór roku nad chaotycznym ogromem morza i katastroficznymi potopami. Anat wydaje ucztę na cześć Baala, następnie zmyka bramy pałacu i zabija wszystkich brocząc po kolana we krwi, co jest charakterystyczne dla archaicznej bogini płodności. Grozi swojemu ojcu Elowi, że utopi we krwi jego włosy i brodę, a odnajdując Baala „pożera jego ciało bez noża i pije jego krew bez pucharu”. Baal prosi ja o złożenie broni obiecując dokonanie ofiar za pokój i płodność pól oraz, że stworzy piorun i grzmot, aby bogowie i ludzie wiedzieli, że nadchodzi. Prosi również, aby wstawiła się za nim u boga Ela (którego zdetronizował) o akceptacje budowy potrzebnego mu świątyni-pałacu, który wybudował kowal Koszar (ten, który pomógł mu pokonać Jamma). Jego budowa stanowi w jakimś sensie odpowiednik kosmogonii, Baal poprzez triumf nad chaosem i zdobycie władzy nad rytmem deszczu, „tworzy” taki świat jaki istnieje dzisiaj. Po wybudowaniu pałacu Baal zawiadamia przez posłańców Mota, syna Ela, który króluje w świecie podziemnym i jest personifikacją śmierci, że teraz jedynie on jest królem bogów i ludzi. Mot oddala posłańców i każe Baalowi, żeby sam zstąpił do piekieł, nakazując mu zabrać ze sobą synów i orszak wiatrów, chmur i dreszczów, licząc na to, że w podziemiach Baal straci swoja siłę i zostanie unicestwiony. Baal zgadza się na to, jednak przed zejściem do piekła, płodzi z jałówką syna, polecając go Elowi jako swego następcę, gdyby nie miał powrócić na ziemię. Baal zostaje pokonany przez Mota. El, obawiając się, że śmierć Baala stanowi zagrożenia dla całego życia, porzuca urazę i ogłasza żałobę po Baalu. Anat odnajduje ciało Baala, grzebie go i wydaje ucztę pogrzebową, a kiedy spotyka Mota „ścina go nożem, przebiera niczym ziarno, opala nad ogniem, miele w młynie; zasiewa nim pola, a ptaki go zjadają”. Mot pojawia się po siedmiu latach (został potraktowany jak ziarno, które wschodzi) i skarży się na złe traktowanie przez Anat, i że Baal odebrał mu władzę. Po krótkie walce, w której przeciwnicy zderzają się głowami jak byki, Baal zwycięża i Mot poddaje się uznając jego panowanie, a Baal zostaje królem na wieki rozpoczynając epokę pokoju, w której „byk będzie mówił głosem gazeli, a sokół głosem wróbla”. Zwycięstwo Mota nawiązuje do cyklu siedmiu lat suszy, czego echa można odnaleźć w Starym Testamencie. Mit pokazuje również cykliczny sposób bytowania bogów. Pomimo ciągłych walk Baal pozostaje bogiem nieba i ziemi, Jamm – morza, a Mot, władcą podziemnego świata zmarłych.