W człowieku wyniesionym 16 października 1978 roku na Stolicę Piotrową, poza jego wielkimi walorami osobowymi, uhonorowana została niejako cała tysiącletnia tradycja chrześcijaństwa polskiego: jego zawsze żywa, głęboka i żarliwa wiara, jego silne związki z ziemią ojczystą, z losem narodu. Nie przypuszczano, że na początku drugiego tysiąclecia chrześcijaństwa w naszym kraju, polski kardynał zostanie Głową całego Kościoła Powszechnego.
Imię, jakie przybrał Karol Wojtyła, Jana Pawła II, jest oczywistym świadectwem, że będzie kontynuował linię pontyfikatu swych wielkich poprzedników. Kontynuacja ich programów oznacza po prostu – realizowanie w praktyce całego Kościoła wskazań Soboru Watykańskiego II, oznacza wychodzenie naprzeciw potrzebom współczesnego człowieka, udzielanie odpowiedzi na pytania, które człowiek ten kieruje pod adresem kościoła.
Na Głowę Kościoła Rzymskokatolickiego wybrano nie – Włocha. Wydarzyło się to pierwszy raz po ponad czterech wiekach tradycji, która w ciągu ostatnich trzech pontyfikatów przyniosła Kościołowi i światu wielkich papieży.
Dlatego ciesząc się z wyboru Polaka na Papieża mamy na uwadze, że jest on <<sługą>> wszystkich <<sług>> Bożych, całej wielkiej wspólnoty Ludu Bożego należącego do wielu kultur, żyjącego na wszystkich kontynentach, mówiącego nieprzeliczoną ilością różnych języków i posiadająca nie jedną tylko, europejską tradycję chrześcijaństwa.
Ostatnie w 1978 roku konklawe było osobistym sukcesem wszystkich Polaków. Nakłada ono na każdego z nas zdwojony obowiązek: sprostanie godności narodu, który dał Kościołowi Ojca Świętego oraz sprostania w naszym charakterze chrześcijan, obywateli i członków ludzkości. Razem z Janem Pawłem II zasiadła na tronie watykańskim cała kultura polska, bliżej, cała kultura krakowska, uniwersytecka kultura jagiellońska i piastowska.
Więcej streszczeń na temat Jan Paweł II – papież z Polski i jego droga do pontyfikatu cz.5