W marcu 1941 roku zmarł ostatni najbliższy człowiek – ojciec. Po śmierci ojca zamieszkał u niego profesor Kotlarczyk z żoną. Wraz z profesorem założyli teatr konspiracyjny, który był samoobroną, trzymał ich przy życiu, chronił przed załamaniem.
Ponowne studia podjął Karol Wojtyła z początkiem 1942 roku, lecz nie na Wydziale Filologii Polskiej, ale rozpoczął studia teologiczne. Na wybór tej drogi życiowej miał wpływ przewodnik duchowy Karola – krawiec z Dębnik – Jan Tyranowski. Wspólnie czytali Pismo Święte, dzieła Św. Jana od krzyża. Credem Tyranowskiego było ciągłe doskonalenie się, dążenie do Boga. Okupacyjne studia Wojtyły to była – w dzień praca, a nauka po nocach i ciągły strach. Omijały go łapanki, rewizje i wywózki. Wreszcie po tzw. „Czarnej Niedzieli” tj. wywózce wszystkich złapanych na ulicach, a także wybieranych z domów mieszkańców, metropolita krakowski Adam Sapieha, wezwał wszystkich kleryków do pałacu biskupiego i tam do końca wojny ich ukrywał. Aż do wyzwolenia nie wychodził Karol z pałacu biskupiego. Wolność przyszła do Krakowa 17 stycznia 1945 roku. Kraków był wolny. Z podziemia wyszedł uniwersytet i w marcu zainaugurowano nowy rok akademicki. Karol był na czwartym roku teologii. Rozpoczęło się normalne życie. Karol zgodnie z przepisami rzadko wychodził z seminarium. Odwiedzała go zatem rodzina, a także liczni przyjaciele. W sierpniu 1946 roku Karol Wojtyła ukończył studia teologiczne. Na 26 egzaminów, 19 zdał celująco, 6 z oceną bardzo dobrą, a tylko jeden egzamin z psychologii z oceną dobrą. 1 listopada 1946 roku otrzymał święcenia kapłańskie w prywatnej kaplicy księdza kardynała Adama Sapiehy i już w połowie listopada wyjechał na dwa lata do Rzymu. Przygotowywał się do doktoratu studiując w znanym Angelicum, instytucie papieskim, prowadzonym przez oo. Dominikanów. Przedmiotem rozprawy miała być doktryna wiary Św Jana od Krzyża. Z nauką na studiach zagranicznych młody ksiądz świetnie sobie radził. Pracował pod kierunkiem profesora o. Reginalda, którym był zachwycony. „Wgryzał” się w teksty Św. Jana od Krzyża. Aby czytać jego dzieła w oryginale, uczył się języka hiszpańskiego. Przebywając w Rzymie bardzo tęsknił za przyjaciółmi z Krakowa. Jednak o wszystkich pamiętał, do wszystkich pisał, choć z różną częstotliwością, nie zapominając o imieninach, urodzinach, rocznicach.
W czasie poznawania metod duszpasterskich był czynnym działaczem młodzieżowego ruchu robotniczego w Rzymie i równocześnie duszpasterzem wśród Polonii. Służył Bogu wedle swoich możliwości i wedle Jego Woli, którą mu wyznaczali przełożeni. Zachowywał łączność duchową z ojczyzną. Do kraju powrócił w czerwcu 1948 roku i choć później jeździł po całym świecie, ten wyjazd do Rzymu pozostał dla księdza Wojtyły najowocniejszy i najciekawszy, chociaż najtrudniejszy, bo najdłuższy.
Natychmiast po powrocie kardynał Sapieha skierował księdza Wojtyłę do pierwszej pracy parafialnej w „zabitej deskami" podkrakowskiej wiosce – Niegowici. Służył tam jako wikary przez 13 miesięcy, przygotowując się jednocześnie do egzaminu. W Niegowici dokończył też pracę naukową rozpoczętą w Rzymie. 24 listopada 1948 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego ksiądz Wojtyła obronił pracę magisterską, a w niecały miesiąc później, 16 grudnia obronił pracę doktorską na podstawie napisanej w języku łacińskim rozprawy „Problemy wiary w pismach Św. Jana od Krzyża”. Kolejnym etapem jego życia był dwuletni okres pracy Karola Wojtyły w parafii Św. Floriana w Krakowie. To tutaj ujawnił wyjątkowe uzdolnienia do pracy duszpasterskiej z młodzieżą. Wspólnie z nimi spędzał czas, chodzili do kin, teatrów, na koncerty, wspólnie wyjeżdżali na rowerowe wycieczki za miasto. Wspólnie spędzali ferie i wakacje. Młodzi lgnęli do niego, a i on dobrze się czuł wśród nich. Czas wikariatu w kościele Św. Floriana, choć owocny od strony duszpasterskiej, nie dawał księdzu Wojtyle dość czasu na zajmowanie się nauką. W połowie 1951 roku metropolita krakowski Książę Sapieha zwolnił go z funkcji wikarego i oddelegował na urlop naukowy, podczas którego ks. dr Wojtyła miał przygotować pracę habilitacyjną. 23 lipca 1951 roku zmarł kardynał Sapieha. Śmierć jego nastąpiła w okresie, w którym jego pomoc dla młodego księdza byłaby wsparciem w jego duszpasterskiej służbie.
Więcej streszczeń na temat Jan Paweł II – papież z Polski i jego droga do pontyfikatu cz.2