Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Filozofia>Stoicyzm, Epikureizm, Sceptycyzm - notatki z wykładu

Stoicyzm, Epikureizm, Sceptycyzm - notatki z wykładu

artykułu Recenzja   według:MistrzYoda    
ª
 
Epikureizm - Powtórka
Nurt w dziejach filozofii nawiązujący do filozoficznych koncepcji Epikura z Samos (341 - 270 p.n.e.).
W etyce: to przeświadczenie, że najwyższym dobrem człowieka jest szczęście, utożsamiane z
przyjemnością; epikureizm pojmuje przyjemność jako stan duszy całkowicie spokojnej, uwolnionej od wszelkich
niepokojów, związanych ze świadomością nieuchronności własnej śmierci, obawami przed ingerencją bogów w
życie ludzi, wyobrażeniami egzystencji pośmiertnej, strachem przed cierpieniami powodowanymi przez choroby,
czy obezwładniającym przekonaniem o istnieniu konieczności przenikającej przyrodę; tak pojęta przyjemność
jest rozumnym przeżywaniem radości płynącej ze świadomości własnego istnienia.
W ontologii (teorii bytu): to przeświadczenie, przejęte od Demokryta z Abdery (ok. 470 - 370 p.n.e.), że
rzeczywistość składa się z atomów (niepodzielnych cząstek) poruszających się w próżni; epikureizm
zmodyfikował nieco stanowisko wcześniejszych atomistów: oprócz dawniej wyznaczonych własności atomu
(niepodzielności, naturalnego ruchu, wielkości i kształtu) epikureizm dodał ciężar i określił kierunek ruchu
atomów jako pionowy w dół, przy czym, dla złamania poczucia istnienia konieczności w przyrodzie, epikureizm
mówi, że atomy mogą bez żadnych przyczyn odchylać się w swoim ruchu od linii pionowych; w ten sposób w
samej fizyce epikureizm zakłada fundament ludzkiej wolności, bez której szczęście nie byłoby możliwe.
W epistemologii (teorii poznania): to przeświadczenie, że bez rozumnego poznania nie można być
szczęśliwym, a więc nie można zrealizować celów etycznych; poznanie prawdy ma swoje źródło we wrażeniach
zmysłowych i tylko w nich; wrażenia są miarą poznania, są jasne i oczywiste.
Sceptycyzm - Powtórka
Nurt w dziejach filozofii uformowany w oddzielne stanowisko przez Pirrona z Elidy (ok. 365 - 275 p.n.e.),
którego najszerszym wyrazem literackim są pisma Sextusa Empiryka (prawdopodobnie druga połowa II wieku
n.e.).
W etyce: to przeświadczenie, że szczęście człowieka polega na całkowitym spokoju duchowym, którego
warunkiem jest usunięcie ze świadomości pytań, na które nie można znaleźć odpowiedzi.
W epistemologii (teorii poznania): to przeświadczenie, że człowiek nie może poznać prawdy; sceptycyzm
wytworzył na przestrzeni swoich dziejów szeroki wachlarz argumentów na rzecz tezy o niemożliwości
jakiegokolwiek poznania; są to: zasada izostenii (równosilności sądów sprzecznych), tropy dowodzące, że nie
można niczego poznać na drodze bezpośredniej (przez doświadczenie zmysłowe, a także przez analizę pojęć) i
na drodze pośredniej (przez indukcje, czyli uogólnienie, dedukcję, oraz dzięki kryterium prawdy).
Stoicyzm - Powtórka
Nurt w dziejach filozofii utworzony przez Zenona z Kition (ok. 336 - 264 p.n.e.) i rozwijany przez wielu
antycznych filozofów greckich i rzymskich. Jego nazwa pochodzi od budowli, w której Zenon nauczał w Atenach:
Stoa Poikile (portyk malowany).
W etyce: to przeświadczenie, że najwyższym dobrem dla człowieka jest szczęście, mające swoje źródło w
poczuciu, że niezależnie od okoliczności, człowiek może całkowicie polegać na sobie i że wszystko, co
wartościowe, zawiera się w jego duszy; człowieka, który osiągnął taki stan, stoicy nazywali mędrcem, a jego
dobro cnotą; stoicki mędrzec, zawsze doskonale panujący nad sobą, uświadamia sobie dzięki rozumowi
konieczność przenikającą naturę i działa zawsze zgodnie z nią.
W filozofii społecznej: to przeświadczenie, że społeczeństwo jest organizmem (a nie zbiorem
jednostkowych ludzi-atomów); człowiek ma obowiązki wobec innych ludzi i powinien wszystkich traktować tak
samo: siebie samego, jak każdego innego człowieka; stoicyzm głosił kosmopolityzm i dążył do usunięcia granic.
W ontologii (teorii bytu): to przeświadczenie, że świat jest materialny, (ale nie jest zbudowany z atomów, nie
ma ziarnistej budowy, nie istnieje bowiem próżnia); jednak materia zawiera w sobie dwa składniki: czynny i bierny
(pneumę = tchnienie i osady); aktywny czynnik to ognista materia kształtująca od wewnątrz z materii biernej
przedmioty; stoicyzm korzystał z filozofii Heraklita z Efezu (ok. 545 - 484 p.n.e.) i przyjął za nim, że pierwotną
postacią rzeczywistości jest ogień, z którego w procesie przemian wyłania się świat, by po cyklu czasu wrócić do
postaci ognia; stoicy byli panteistami, to znaczy utożsamiali świat i boga, sądzili również, że świat kierowany jest
przez rozumną naturę.
W epistemologii (teorii poznania): to przeświadczenie, że wszelkie poznanie ma źródło w doświadczeniu
zmysłowym, w postrzeżeniu, i że z niego umysł wysnuwa pojęcia; stoicyzm głosił, że istnieją specjalne
postrzeżenia zwane kataleptycznymi, które są jasne i całkowicie prawidłowo ujmują rzeczy.
Opublikowano dnia: 04 sierpnia, 2013   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.