Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Strona główna Shvoong>Sztuka I Nauki Humanistyczne>Filozofia>Czym jest dobroczynność (Caritas)?

Czym jest dobroczynność (Caritas)?

Praca naukowa Recenzja   według:Kreator5     Autor : Wykład
ª
 
W kontekście moralnym caritas oznacza chrześcijańską miłość bliźniego, miłość nie erotyczną, nie rodzinną, nie przyjacielską, ani też miłość, którą dałoby się sprowadzić do jakiegoś uniwersalnego poczucia obowiązku Święty Paweł napisał: „gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał" (1 Kor, 13,3). Słynna apoteoza caritas, z której pochodzi to zdanie, wyraża powszechnie akceptowany pogląd, że chociaż caritas może przynieść w efekcie poprawę ludzkiego losu, jej pobudka jest inna. Tym, co rodzi w człowieku caritas, jest troska o tę (niezastąpioną), a nie inną osobę, a tę (niezastąpioną), a nie inną grupę ludzi znajdujących się w tym, a nie innym położeniu. Innymi słowy, efekt caritas jest uniwersalny, lecz jej pobudka jest konkretna. Maksyma „miłosierdzie zaczyna się w domu" jest prostym wyrazem tej idei. W dyskusjach politycznych twierdzi się niekiedy, że dobroczynność jest możliwa tylko w porządku społecznym, w którym istnieje własność prywatna. Wymaga ona, aby ludzie mieli możliwość dokonania aktu darowizny. Można uznać, że powszechna redystrybucja, stwarzająca równość potrzeb i możliwości wszystkich ludzi, prowadzi do wygaszenia motywu dobroczynności, którym jest (ujmując rzecz tendencyjnie) radość z podarowania komuś własności. Być może zatem dobroczynność jest, jak to nazwał Hume, „cnotą sztuczną", wyrażającą taki stan istnienia społeczeństwa, którego utrzymywanie nie musi być pożądane. 3. W prawic konkretność charytatywnego motywu, wraz z uniwersalnością jego celu, nie wprost znajdują odbicie w definicji charytatywności. Organizacja charytatywna (zgodnie z prawem brytyjskim i amerykańskim) musi przynosić korzyść jakiejś zbiorowości, ale nie ma konieczności, aby zbiorowość ta była liczna. Aby uzyskać status charytatywny, trzeba wykazać, że motyw jest wystarczająco ogólny, lub też konkretny w tym sensie, w jakim konkretna jest dobroczynność. Wzmiankowana korzyść nie może być dodatkowym wynagrodzeniem dla grupy pracowników, darem przyjaźni czy innym gestem motywowanym własnym interesem lub osobistymi uczuciami. Budowa szkoły, szpitala czy kościoła spełnia to kryterium, podobnie jak znacznie bardziej konkretne cele, takie jak wspomożenie biednych w parafii.
Prawo angielskie i amerykańskie kieruje się sądową interpretacją definicji dobroczynności, podaną w preambule do ustawy o organizacjach dobroczynnych (Charitable Uses Act) z 1601 r. Dobroczynność definiuje się tam za pomocą listy przykładów, z których wiele jest obecnie nieaktualnych. Skutkiem zawiłości dziejów prawodawstwa nie jest dzisiaj pewne, czy ustawa ta nadal obowiązuje. W każdym razie interpretacja sądowa zezwala na cztery rodzaje działalności charytatywnej: pomoc ubogim, wspieranie nauki i szkolnictwa, wspieranie religii i inne cele o pokrewnym charakterze. Każda organizacja charytatywna jako działająca dla dobra społeczeństwa jest zwolniona od płacenia podatków. Rodzi się zatem istotna kwestia polityczna, czy pewne rodzaje instytucji (np. szkoły prywatne) powinny mieć prawo do statusu charytatywnych, a nawet czy prawo o organi¬zacjach charytatywnych, przyznające przywileje fiskalne, nie powinno zostać uchylone. Co więcej, jako sprawa podlegająca common law decyzja o przyznaniu tego statusu należy do sądownictwa, a decyzje sądowe, jak twierdzą niektórzy, z konieczności odzwierciedlają interesy klasy posiadającej, do której należą sędziowie. Zachodnie partie socjalistyczne rozważają uchylenie prawa o organizacjach charytatywnych, natomiast w systemach opartych na modelu radzieckim prawo takie nie istniało.
W społeczeństwach postkomunistycznych przywrócenie działalności organizacji charytatywnych i innych instytucji o charakterze niezarobkowym stało się jednym z ważnych celów społecznych i politycznych, ponieważ doświadczenie komunizmu pokazało, jak destruktywne jest pozbawienie ludzi możliwości udzielania i przyjmowania pomocy w sposób zorganizowany.
Istniejącemu prawu o dobroczynności sprzeciwia się wielu myślicieli liberalnych, ponieważ przyznaje ono przywileje fiskalne instytucjom, które mogą być społecznie niepożyteczne, odmawia ich
natomiast stowarzyszeniom samopomocowym, których motyw jest zbyt egoistyczny, aby mógł być charytatywny. Skutkiem tego British Limbless Ex-Scrvicemen's Association (Brytyjskie Stowarzyszenie Inwalidów Wojennych) jest organizacją charytatywną w przeciwieństwie do National League of the Blind (Krajowego Związku Niewidomych) zorganizowanego na zasadzie samopomocy.

Opublikowano dnia: 08 czerwca, 2011   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.