Daniel Naborowski
- Urodził się w roku 1573 w Krakowie. Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Studiował za granicą m.in. w Winnterbradze, Bazylei, Orleanie, Strasburgu i Padwie. Kształcony w zakresie filologii, medycyny i prawa. Wyznawca kalwinizmu. Pisał listy poetyckie, erotyki, sonety, epitafia, treny i fraszki. Zmarł w Wilnie w 1640 roku.
„Krótkość żywota" Wiersz ten dotyczy typowej tematyki dla baroku, czyli o przemijalności, śmierci i ulotności. Podmiot liryczny podejmuje rozważania na temat istoty ludzkiego życia oraz nad tym, jakie miejsce człowiek zajmuje we wszechświecie. Okazuje się, że człowiek jest jedynie cząstką całego świata, ale trwa wiecznie. Cały wiersz jest przesycony środkami opisującymi przemijalność, szybki upływ czasu. Nic nie trwa wiecznie nic się nie powtarza, wszystko przemija. Wszystko może się skończyć w mgnieniu oka.
„Do Anny” Główny środek zastosowany w tym wierszu to anafora „ Z czasem”, która poprzedza wiele zjawisk, które przemijają w ciągu ludzkiego życia. Potem następuje kontrast dla wszystkich przemijalnych zjawisk- miłość, uczucie, jakim darzy autor Anną. Uczucie to jest trwałe i nigdy nie przeminie, nie ustanie, będzie trwać wiecznie.
„Marność” Tytuł i tematyka całego wiersz nawiązuje do Księgi Koheleta. Podmiot liryczny mówi, ze świat hołduje marności, a ludzie dążą do zdobycia jak największej ilości dóbr ziemskich. Zakłada, że świat powinien przyjmować świat takim, jaki jest. Człowiek powinien pamiętać o tym, że za nasze grzechy przypłacimy karą od Boga, a śmierć i trwoga znikną, staną się błahostką. Osoba mówiąca w wierszu poucza ludzi. Mówi, że powinni oni zachować umiar i żyć w harmonii z Bogiem.
Więcej streszczeń na temat Wiersze- "Marność", " Do Anny", " Krótkość Żywota"