Król Olch (1782 r.) to ballada napisana przez J.W. Goethego w okresie weimarskim. Jest to przeróbka duńskiej legendy CÓRKA KRÓLA ELFÓW, spisanej przez jego przyjaciela. Utwór ten to autentyczne świadectwo kształtowania się w tamtych czasach światopoglądu romantycznego.
Duch nowej epoki wyraża się w tej balladzie poprzez wykorzystanie elementów wierznn ludowych oraz zastosowanie konwencji wizji sennych, gorączkowych przewidzeń, które zdradzają istnienie niematerialnego, metafizycznego świata i pozwalają zagłębić wiedzę o
człowieku i otaczającej go rzeczywistości. Zbudowany z pierwiastków fantastyczno- ludowych nastrój utworu potegowany jest przez umieszczenie akcji na tle tajemniczej, fascynujacej, a zarazem budzącej strach przygody. Dialog jaki prowadzą między sobą: chore, majaczące dziecko, dostrzegające w mrokach nocy Króla Olch, i ojciec wiozący w galopie przez las umierajacego syna odczytywany jest w dwóch przeciwstawnych ideach: racjonalistycznej i romantyczno- idealistycznej.Wiara w to, że oba są tak samo rzeczywiste i niezaprzeczalne jest charakterystycznym pierwiastkiem ludowości. Chłopiec jest wabiony przez Króla Olch wieloma pokusami. Kiedy dziecko opowiada o tym ojcu, ten uspokaja syna mówiąc "Nie bój się synu, ja widzę to z dala. To wierzba swe stare gałęzie rozwala. Król zniecierpliwiony straszy, że zabierze chore dziecko gwałtem.W chwilę pózniej dziecko kona a na ojca spada rozpacz po stracie ukochanego syna.
Ballada Pt. Król Olch pełna jest cudowności- świat fantastyczny przenika do świata ludzi i dokonuje w nim znacznych oddziaływań. Dotyka bezpośrednio świata realnego. W utworze ta nieznana strona istnienia najbardziej wpływa na uczucia chłopca.To właśnie na jego osobie najbardziej skupia się akcja. Tak więc i śmierć dziecka staje się pewnego rodzaju domknięciem dzieła i kończy je.
Więcej streszczeń na temat Król OLCH