Rzeczownik jest to część mowy, która oznacza osoby zwierzęta, zjawiska, rzeczy lub pojęcia. Odpowiada na pytania: kto? lub co?
Przykłady rzeczowników oznaczających osoby: chłopiec, Janek, uczeń, ślusarz, Martyna, ludzie, marynarze
Przykłady rzeczowników oznaczających zwierzęta: kot, pies, słonie, motyle, mrówki
Przykłady rzeczowników oznaczających zjawiska: tęcza, deszcz, mróz, śnieg, upał, powódź, szaruga, słota
Przykłady rzeczowników oznaczających pojęcia: miłość, złość, przyjaźń, dobroć, gniew
Ze względu na znaczenie dzielimy je na:
Rzeczowniki osobowe - oznaczają osoby, np. uczeń, technik, żołnierz.
Rzeczowniki nieosobowe są nazwami przedmiotów (gazeta, wóz), zjawisk (deszcz), zwierząt
(koń), roślin (dąb), pojęć (wolność) itd.
Ponadto dzielimy rzeczowniki na
żywotne (są nazwami osób i zwierząt, np robotnik, pies) i
nieżywotne ( to wszystkie pozostałe, np. stół, ogród, róże.) Nazwy roślin zaliczamy do rzeczowników nieżywotnych.
Rzeczowniki pospolite, są nazwami całego szeregu podobnych istot lub rzeczy, np. pies,
miasto, rzeka, góra., a własne to nazwy nadane jednej tylko albo niewielu istotom żywym lub rzeczom dla wyróżnienia ich spomiędzy innych, podobnych, np. Azor, Katowice, Wisła, Śnieżka.
Rzeczowniki własne piszemy dużą literą.
Można jeszcze podzielić rzeczowniki na zmysłowe i umysłowe.
Rzeczowniki zmysłowe są nazwami osób, zwierząt i rzeczy, które dadzą się poznać zmysłami, np. uczeń, dom, deszcz.
Rzeczowniki umysłowe są nazwami przedmiotów poznawalnych tylko umysłem, np. wielkość, sława, nieszczęście. Należą tu m. in. liczne rzeczowniki oznaczające czynność (np. czytanie, pisanie, bieganie) lub cechę (np. zieleń, mądrość, starość).