Kiedy
Mojżesz prowadził swój lud z niewoli egipskiej do ziemi obiecanej, Izraelici cierpieli głód i zaczęli
buntować się przeciwko Mojżeszowi. Pan Bóg usłyszał ich narzekania i postanowił nakarmić wybrany lud na znak swego miłosierdzia. Wieczorem zesłał im stado przepiórek, a rano, gdy rosa opadła zobaczyli na ziemi coś drobnego, okrągłego. Pytali: Man hu? – bo nie wiedzieli co to jest, stąd nazwa „manna”, czyli chleb Pański.
Taki jest rodowód wyrażenia: Manna z nieba, czyli coś dobrego, co przychodzi nagle, niespodziewanie lub łatwo (bez wysiłku); nieoczekiwany dar, zysk, ratunek w trudnej sytuacji
Rodzaj związku frazeologicznego:
wg klasyfikacji Stanisława Skorupki: wyrażenie
wg klasyfikacji Andrzeja Marii Lewickiego: wyrażenie rzeczownikowe
Użycie w zdaniu:
(...) A przynajmniej mleka • Kropelkę dajcie, wszak tu manna z nieba • Padać nie będzie dla biednej staruszki. (J. Słowacki: Balladyna)
Źródła:
Biblia. Stary Testament. Księga Wyjścia
„1 Ruszyli się potem z Elimu, i przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Zyn, która leży między Elim i między Synaj, piętnastego dnia miesiąca wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej.
2 I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi na puszczy.
3 A mówili do nich synowie Izraelscy: Obyśmy byli pomarli od ręki Pańskiej w ziemi Egipskiej, gdyśmy siadali nad garncy mięsa, gdyśmy się najadali chleba do sytości; bo teraz wywiedliście nas na tę puszczą, abyście pomorzyli to wszystko mnóstwo głodem.”
„11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
12 Usłyszałem szemranie synów Izraelskich; rzeczże do nich, mówiąc: Między dwoma wieczorami będziecie jeść mięso, a rano nasyceni będziecie chlebem, i poznacie, żem Ja Pan, Bóg wasz.
13 Stało się tedy wieczór, że się zleciały przepiórki, a okryły obóz, a rano rosa leżała około obozu;
14 A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi.
15 Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili jeden do drugiego: Man hu? bo nie wiedzieli, co było. I rzekł Mojżesz do nich: Tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu.
16 Toć jest, co rozkazał Pan: Zbierajcie z niego każdy, ile trzeba ku jedzeniu, po mierze Gomer na osobę, według liczby dusz waszych; każdy na tych, którzy są w namiocie jego, zbierajcie.
17 I uczynili tak synowie Izraelscy, i zbierali jedni więcej, drudzy mniej.
18 I mierzyli w Gomer, i nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani nie dostawało temu, co mniej; każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał.”
„Biblia Gdańska”