Biblijne frazeologizmy –
wdowi grosz (
biblizm)
Jezus z Nazaretu miał zwyczaj nauczać w świątyni. Kiedy właśnie ostrzegał uczniów przed ambitnymi „uczonymi w Piśmie”, którzy lubią splendor „a pożerają domy wdów”, odprawiając długie modły dla pozoru, zauważył ludzi majętnych wrzucających datki na rzecz kościoła. Chwilę później pojawiła się wdowa, ofiarowując dwa grosze. Chrystus zauważył, że jej dar jest najwięcej wart, ponieważ oddała wszystko, co miała na utrzymanie.
Stąd powstało powiedzenie:
wdowi grosz – niewielka suma ofiarowana kosztem wyrzeczeń z dobrego serca
Rodzaj związku frazeologicznego: wg klasyfikacji Stanisława Skorupki:
wyrażenie wg klasyfikacji Andrzeja Marii Lewickiego:
wyrażenie rzeczownikowe Użycie w zdaniu: Emerytury pokolenia powojennego wyżu demograficznego prawdopodobnie będą stanowiły prawdziwy wdowi grosz.
Źródła Biblia.
Nowy Testament. Wg Ewangelii św. Marka:
„Rozdział 12 Wdowi grosz, 41- 44 :
42. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety, to jest tyle, co jeden grosz.”
Wg Ewangelii św. Łukasza:
„Rozdział 21 Wdowi grosz:
2. Ujrzał też pewną ubogą wdowę, wrzucającą tam dwa grosze.
3. I rzekł: Zaprawdę powiadam wam, iż ta uboga wdowa, wrzuciła więcej niż wszyscy.
4. Albowiem oni wszyscy dorzucili do darów z tego, co im zbywa, ona zaś złożyła z niedostatku swojego wszystko, co miała na swe utrzymanie.”