Morfologiczne środki stylistyczne
Jak podaje Wikipedia morfologia to ‘dziedzina lingwistyki zajmująca się formami odmiennych
części mowy (fleksja) oraz słowotwórstwem.
Spośród
form fleksyjnych wyrazów trudno wybrać takie, które miałyby określoną wartość stylistyczną. Końcówki są bowiem integralnymi cząstkami postaci gramatycznej wyrazu, jak również wskazują na jego funkcję w zdaniu, nie są natomiast nacechowane pod względem stylistycznym.
Pisarze wprowadzają czasem do swoich utworów formy dawne, archaiczne, by osiągnąć odpowiednie zabarwienie tekstu, a więc na przykład używają form dawnego biernika rzeczowników męskich osobowych typu pany, chłopy, króle zamiast form panowie, chłopi, królowie. Czasem też wprowadzają formę dawnego narzędnika liczby mnogiej rzeczowników męskich zakończone na -y, -i (takimi słowy, skrzydły husarskimi).
Jako świadomie używany środek fleksyjny o określonej funkcji stylistycznej można także wymienić stosowanie
form czasu teraźniejszego czasowników w opowiadaniu o wypadkach minionych (
tzw. praesens historicum): "Nad Maratonem
Wzniosło się niebo zarzewiem czerwonem.
Nad Maratonem przeciągają sępy,
Siadły na skałach i dziób ostrzą tępy
Biją skrzydłami, niecierpliwie kraczą."
K.Ujejski „Maraton”