Wiersz powstał w 1943 r. w Warszawie, gdy Niemcy likwidowali getto w tym mieście. Wiersz pokazuje dwa wydarzenia. Pierwsze to spalenie na stosie Giordana Bruna (1600 r.). Sprzeciwił się on dotychczasowym dogmatom religijnym. Drugie zdarzenie to tragedie narodu żydowskiego. Występuje tu paraleizm.
Egzekucja Bruna to chwilowa atrakcja dla zgromadzonych. Zaraz potem życie wraca do normy.
Wobec rozgrywającej się
tragedii panuje ludzka obojętność. Miejsce egzekucji włoskiego filozofa wspomina poeta przechodząc obok getta żydowskiego. Życie mieszkańców stolicy odbywa się normalnie.odgłosy walki nie zakłucają muzyki, zabawy rozgrywają się w mieście. Wypływa z tego zaskakujący morał:
obojętność wobec ludzkiego cierpienia, przemijanie jest rzeczą ludzką. Człowiek łatwo zapomina o tragedii. Wszyscy jesteśmy samotni w
obliczu śmierci. Człowiek, który znajduje się w obliczu
śmierci traci „łączność” z innymi.
Podmiot liryczny ustala nakazy moralne poezji. Zadaniem poety jest rozumieć i widzieć więcej oraz przekazywać tą wiedzę ludziom.
Więcej streszczeń na temat "Campo di fiori" analiza utworu