Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

BAROK - charakterystyka epoki

książki Recenzja   według:eja111     Autor : nn
ª
 
To epoka literacka między odrodzeniem a oświeceniem, obejmująca w zasadzie wiek XVII. Początki baroku przypadają na ostatnie 20 lat XVI w, rozwój kultury barokowej nastąpił w XVII w. i trwał do połowy XVII w. Nazwa barok pochodzi od włoskiego słowa „barocco”, które znaczy bezkształtne, nieregularne, nieprawidłowe wytwory artystyczne, perły o nieregularnych kształtach. Termin ten stosowany był dla określenia dziwactwa i nieregularności w sztuce. Przyjęcie go przez epokę literacką sugeruje, że będzie w niej mowa o twórczości niezwykłej i dziwnej. Mistrzem wykwintnej formy był włoski poeta Giambatista Marino, którego styl nazywany marinizmem, naśladowali poeci całej zachodniej Europy.
W Polsce, objętej kontrreformacją, ponownie zaznacza się potęga Kościoła. Z tego też względu niemałą rolę w kształtowaniu światopoglądu odegrał zakon jezuitów. Szeroko rozwinięta sieć szkół zakonnych spowodowała wprawdzie wzrost liczby osób wykształconych, ale jednocześnie obniżył się poziom tego wykształcenia. Wszelkie przejawy wolnej myśli, poglądy heretyckie i antykościelne, podlegały surowej cenzurze. Niepożądane książki umieszczano w indeksie – pierwszy indeks w Polsce sporządzono w Krakowie na początku XVII w.
Kraków był dotychczas miejscem, skąd nauka i oświata mogły promieniować na całą Rzeczpospolitą. Po 1596r. takiego centrum zabrakło. Rolę instytucji kulturalnych starały się przejąć dwory szlacheckie i magnackie. Ich charakter był jednak niezwykle zróżnicowany co spowodowało rozwarstwienie się polskiej kultury na dwa zasadnicze, przeciwstawne lecz jednocześnie przeplatające się i uzupełniające nurty:
- nurt dworski – wyraźnie ulegający wpływom i modom zagranicznym, czerpiący z wzorów obcych (J. A. Morsztyn, D. Naborowski),
- nurt ziemiański – silnie związany z ideologią sarmacką, dworkowy, skupiający się na poszanowaniu polskości i tradycji. Z jednej strony zaciekle broniący się przed wszelkimi naleciałościami obcymi, z drugiej strony otwarty na nowe trendy w literaturze i poezji. W literaturze zaczęły się pojawiać płytkie utwory o charakterze dewocyjnym i panegiryki (utwory pochwalne, wysławiające z przesada osobę lub wydarzenie), których autorzy liczyli na protekcję w zdobyciu stanowiska lub zaszczytów. Często były to twory grafomanów, osób nie posiadających talentu, a ulegających manii pisania utworów literackich. Dość częstym zjawiskiem było makaronizowanie języka literackiego (makaronizm-obcy wyraz, zwrot, obca forma wpleciona w tekst pisany w języku ojczystym).W końcu XVII w. wychowanie w szkołach zakonnych nakazywało popisywanie się znajomością łaciny. Wtrącano więc wyrazy łacińskie do polskich zdań, nadawano im polskie końcówki, czy naginano polską budowę zdania do łacińskiej składni. Styl literacki w baroku jest stylem przesadnym patetycznym (patos-wyniosłość), napuszonym, zdania są bardzo długie co powoduje gubienie myśli zasadniczej. Poeci wyszukują różne piękne słówka, pełne przesady w uprzejmości. Wplata się wyrazy obcego pochodzenia (np. francuskie, łacińskie). Jest to epoka antyintelektualna.
Zwyrodnienie języka i stylu w literaturze polskiej było objawem obniżenia się poziomu kultury umysłowej i obyczajowej, której uległa szlachta, zaopatrzona w swą rzekomą sarmacką wyższość nad innymi narodami.
Sarmatyzm-jest on typowo polską, oryginalną ideologią skali europejskiej, to pogląd o pochodzeniu szlachty polskiej. Twierdzono, że polska szlachta wywodzi się od sarmatów(pochodzących od starożytnego plemienia zamieszkującymi przed wiekami ziemie polskie). Sarmatom przypisywano wiele wspaniałych cech charakteru np. wrodzoną dumę, waleczność, męstwo, patriotyzm, tolerancję i wierność. Ideologia sarmacka ewoluowała niestety w złym kierunku. To co było zaletami z biegiem czasu wynaturzyło się, zdegenerowało, straciło wartość. Dzisiaj polski sarmatyzm utożsamiany jest z negatywnymi cechami XVII w., a przede wszystkim XVII w. szlachty polskiej: zarozumialstwo, przesadne przekonanie o swej wartości i wyższości, lęk przed wszystkim co obce, nacjonalizm wyższości. Polski nad innymi narodami, nietolerancji religijnej, awanturnictwo i skłonności do pijatyk, życie polityczne w Polsce: próby reform zmierzające do wzmocnienia władzy wykonawczej. Szlachta jest przekonana że żyje w państwie, które ma najlepszy ustrój ma być wolność, a źrenicą tej wolności zasada liberum veto. Rośnie niechęć do cudzoziemców. 1648r. zaczyna się okres wojen. Wygnanie arian z Polski osłabia życie intelektualne. Powyższe sprawy spowodowały, że szczególnie druga połowa XVII w. była dla Polski okresem wielkiego kryzysu. Sytuacja wewnętrzna i zewnętrzna Polski wikłała kraj w coraz to nowe wojny. Bunty chłopskie przeciw uciskowi feudalnemu, potop szwedzki i anarchia szlachecka osłabiły jej pozycję polityczną. W 1652r. nastąpiło pierwsze zerowanie sejmu przez liberum veto jednego tylko posła Władysława Sicińskiego, za Augusta II zerwano 17 sejmów, a za Augusta III prócz koronacyjnego nie doszedł do skutku ani jeden.

Chcesz zarobić kase na czytaniu maili to wejdź na tą stronę i zaloguj się bedziesz dostawać maile i smsy za które zapłaci ci firma reklamowa. Dodatkowo możesz klikać na reklamy i za to też dostaniesz pieniądze. Ja już klikam i zarabiam. http://centrumbiznesu.com/pages/index.php?refid=ewamolek1
Opublikowano dnia: 02 sierpnia, 2007   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.