Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

POZYTYWIZM w POLSCE

książki Recenzja   według:eja111     Autor : nn
ª
 
Jako datę początkową przyjmujemy rok 1864 – rok upadku powstania styczniowego i reformy uwłaszczeniowej chłopów w Królestwie. Oba te wydarzenia pociągnęły za sobą skutki narodzin zupełnie innej epoki. Po pierwsze klęska powstania niepodległościowego wywołała zniechęcenie wobec romantycznych metod walki, sprowokowała młode pokolenie do poszukiwań nowych, innych sposobów protestu przeciw zaborcom. Po drugie na społeczeństwo spadły represje po powstaniu, powstał nowy kształt gospodarki po uwłaszczeniu chłopów. Szlachta ziemiańska coraz częściej poszukiwała zarobku, wykorzystywała swoje wykształcenie i tak powstała warstwa inteligencji. Schyłek epoki to lata 90-te. Rok 1890 uznano za początek modernizmu – debiuty młodopolskich poetów przypieczętowały zmianę ideologii. Wprawdzie na arenę pisarską wchodzi młode pokolenie, debiutują poeci młodopolscy, nie oznacza to zupełnego zaniku pozytywizmu – powstają jeszcze ważniejsze dzieła w duchu tej epoki.
Główne założenia pozytywizmu polskiego sformułowali absolwenci Szkoły Głównej oraz publicyści: Aleksander Świętochowski, Eliza Orzeszkowa, Bolesław Prus, Henryk Sienkiewicz, Piotr Chmielowski, Józef Kotarbiński i inni.
Ulubionym gatunkiem literackim nowego pokolenia była powieść, najlepiej służąca celom pozytywistów. Powieść miała przedstawić świat takim, jakim jest – realistycznie, zgodnie z prawdą. Nie wymagała ona dużego przygotowania czytelniczego i posiadała ogromne możliwości propagandowe i wychowawcze. Literatura stała się tendencyjna – wyrażała postępowe dążenia epoki, i użyteczna – kreowała bohatera pozytywnego, docierała do szerokich kręgów czytelniczych.
Nowy typ bohatera literackiego – jest nim w twórczości pozytywistów człowiek pracy, użyteczny, wykształcony, kierujący się w swym postępowaniu rozumem.
Nowy adresat literatury – prosty człowiek, którego należy nauczyć życia, dać mu wzorzec do naśladowania.

PROGRAM SPOŁECZNY POLSKIEGO POZYTYWIZMU. 1.Zainteresowanie się materialnymi podstawami egzystencji narodowej i wypracowanie programu unowocześniania kraju.
2. Praca u podstaw – podniesienie poziomu umysłowego i kulturalnego najniższych podstawowych warstw społeczeństwa. To postulat reformowania klas najniższych i najbiedniejszych, ludu i biedoty miejskiej. Ona bowiem – podstawy – są najbardziej zaniedbane, one nie czują się częścią narodu bo jedyne co czują to głód i niesprawiedliwość.
3. Praca organiczna – praca nad podniesieniem poziomu gospodarczego kraju (rozwój handlu i przemysłu). Wiązała się z pojęciem organicyzmu. Jeśli społeczeństwo jest organizmem a każda klasa społeczna organem to należy dbać o zdrowie każdego organu bez względu na to, czy to kończyna czy to mózg. Każda choroba – czy to zepsucie warstw wyższych, czy zaniedbanie niższych, powodują chorobę całości.
4. Solidaryzm społeczny – współpraca wszystkich warstw społecznych ze sobą.
5. Emancypacja kobiet – przygotowanie kobiet do życia i pracy, prawo do nauki.
6. Asymilacja Żydów – zaborcy dążyli do przeciwstawienia sobie różnych grup etnicznych. Pozytywiści wystąpili przeciwko tym poczynaniom w imię zasad demokracji.
7. Kult filantropii – wspieranie biednych, nie tylko finansowo.
Opublikowano dnia: 19 lipca, 2007   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.