Znajdź
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Załóż konto na Schvoong wpisując dane

Jesteś zarejestrowany? Zaloguj się!
×

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

albo

Nie jesteś zarejestrowany? Zarejestruj się!
×

Zarejestruj się

Użyj swojego profilu na Facebook, żeby szybciej się zarejestrować

albo

Zaloguj się

Zaloguj się używając konta na Facebook

Terror w ZSRR za czasów Stalina.

książki Recenzja   według:Ailatia     Autor : Ailatia
ª
 
Josif Wissarionowicz Dżugaszwili posługujący się pseudonimem Józef Stalin, powoli i konsekwentnie zdobywał władzę w powstałym 30 XII 1922 ZSRR, czyli Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Już w 1922 objął stanowisko sekretarza generalnego Komitetu Centralnego Rosyjskiej Komunistycznej Partii, wtedy mało znaczące, ale po śmierci Lenina w 1924 to on zaczął kierować partia i państwem. Do roku 1925 opierał się na triumwiracie z Grigorijem Zinowiewem i Lwem Kamieniewem. Od 1925 do 1929 współpracował tylko z Nikołajem Bucharinem, który był zwolennikiem stalinowskiego modelu gospodarki, a mianowicie gospodarki centralnie planowanej. Już na stanowisku sekretarza generalnego Stalin przejawiał sadystyczne skłonności, co w porę zauważył Lenin, lecz nie zdążył już w wyniku choroby przenieść go na inne stanowisko. W miarę jak Dżugaszwili zdobywał władzę absolutną zaczął nasilać się terror. Po odsunięciu w 1927 dwu triumwirów oskarżył ich o organizowanie opozycji lewicowej mającej na celu obciążenie chłopów kosztami reformy. Dwa lata później Bucharin został posądzony o odchylenia prawicowe celujące w złożenie ciężaru reform na chłopów. Byli współpracownicy zostali tylko odsunięci od władzy, jednak później podzielili los milionów faktycznych i domniemanych przeciwników Stalina- wyrok: śmierć. Do roku 1929, kiedy Stalin obejmuje całkowitą władze nad partia i tym samym nad państwem, w tajemniczych okolicznościach ginęli zasłużeni bolszewicy: Michaił Frunze zmarł w wyniku operacji żołądka ( notabene zainicjowanej przez Stalina), Sergo Ordżonikidze został zmuszony do samobójstwa, Feliks Dzierżyński twórca Czeka zmarł z „ przepracowania”. W podobnych okolicznościach zginęli wybitni twórcy kultury, przedstawiciele inteligencji np. Maksim Gorki- oficjalne zmarła atak serca, ale po kilku latach personel szpitala sprawującym opiekę nad nim został oskarżony o otrucie pisarza. Przebieg procesu i wyrok był oczywisty. Jednak do likwidacji politycznych wrogów wódz potrzebował gigantycznej struktury policyjnej. Wszechwładna WCzK po zmianie nazwy na GPU w 1922, został podporządkowana w 1934 roku NKWD, czyli Ludowemu Komisariatowi Spraw Wewnętrznych. To właśnie ten organ stanowił centrale sił bezpieczeństwa. Jego przywódcy zmieniali się równie często jak elita rządząca: Feliks Dzierżyński, Wiaczesław Mielżyński, Genrich Jagoda, Nikołaj Jeżow, Ławrentij Beria. W większości zginęli oni po wydaniu na nich wyroku za morderstwa, które popełnili na rozkaz Stalina. Prawdziwe piekło rozpoczęło się w 1934. Początkiem masowych czystek w partii, a potem w armii, było zamordowanie pierwszego sekretarza Komitetu Leningradzkiego WKP(b) Siergieja Kirowa – 1 I 1934. W trakcie śledztwa zginęło wielu współpracowników Kirowa tzw. leningradzkie centrum, aresztowano 7 milionów osób, z czego zgięło ok. 3 milionów: 1 mln rozstrzelanych, pozostali zginęli w rozbudowanym systemie łagrów, czyli obozów pracy dla więźniów politycznych. Właśnie owe śledztwa i procesy stanowią charakterystyczną cechę terroru w ZSRR. Trzy sfingowane rozprawy nazwane procesami moskiewskimi odbyły się w latach 136, 1937 i 1938. W pierwszym sądzono centrum trockistowsko-zinowjewskie na czele z Kamieniewem i Zinowiewem – przyznali się do zamordowania Kirowa, za co zostali skazani na karę śmierci.. Drugi proces to walka z antyradzieckim trockistowskim centrum, a ostatni odbył się pod hasłem rozprawy z antyradzieckim blokiem prawicowym i trockistowskim, do którego należał m. in. Bucharin i Jagoda. We wszystkich rozprawach oskarżycielem był Andrzej Wyszyński i w podobny sposób pozyskiwał zeznania: tortury, fałszywe obietnice nietykalności rodziny lub złagodzenia wyroku, poniżanie i obrażanie godności ludzkiej były legalnymi procedurami śledczymi.
Wszystkie wyroki brzmiały jednakowo i dosięgły nawet Trockiego w Meksyku w roku 1940. We wspomnianym 1934 wprowadzono tez kilka ważnych praw. Przede wszystkim odpowiedzialność zbiorowa: jeśli „wróg ludu”został złapany, a NKWD nigdy się nie myliło, represjonowano także jego rodzinę, przyjaciół, a nawet sąsiadów. Zalegalizowano także wykonywanie wyroków śmierci na 12-nastoletnich dzieciach. Jednak to nie wystarczyło wodzowi do bezwzględnego poczuci bezpieczeństwa: kazał aresztować rodziny wszystkich współpracowników. W wyniku czystek 1934 zginęło także wielu członków i przywódców zagranicznych partii komunistycznych m.in. Polski, a także ponad 80% członków KC WKP(b): na 130 przeżyło tylko 30. Miejsce „starych rewolucjonistów” zajęli młodzi, nieprzygotowani, ale wierni Stalinowi działacze. Rok 1937 zapoczątkował czystki w armii. Jako pierwszy zginął Michaił Tuchaczewski odpowiedzialny za potęgę Armii Czerwonej i …szpiegostwo na rzecz Niemiec.30- 40 tys. oficerów zostało aresztowanych i skazanych na karę śmierci lub pobyt w łagrach. Stalin pozostawił przy sobie tylko dwu marszałków, nie bardziej inteligentnych od niego, ale rzecz jansa wiernych, Klimienta Woroszyłowi i Siemiona Budionnego, a z wyższego dowództwa przy życiu pozostał tylko jeden generał. Stanowiska zostały powierzone niedoświadczonej i niedouczonej młodzieży pałającej miłością da partii i wodza. Ostatnim aktem wielkich czystek było rozprawienie się z aparatem doń służącym, czyli NKWD. Jagoda został odsunięty od władzy już w 1936 by zrobić miejsce Jeżowowi, który przestał być potrzebny dwa lata później ( zginął najprawdopodobniej w 1940). Ławrentij Beria do śmierci Stalina „opiekował się „ siatką 32 tys., łagrów i 19 mln uwięzionych. Kontrole nad łagrami sprawował GUŁag – Główny zarząd Obozów. Podsumowując czystki pochłonęły ok. 78 mln ludzi głównie działaczy politycznych. Zginęli głównie dlatego, że Stalin obawiał się utraty władzy. Stworzyła nawet teorie „ zaostrzanie się walki klasowej”, w wyniku której im bliżej stworzenia państwa komunistycznego zbliżali się wódz tym więcej miał wrogów, również w samej partii. Świetnie zorganizowana sieć obozów, a także biurokracja policji politycznej jak i liczba jej funkcjonariuszy, nie wspominając o powszechnym donosicielstwie ( nawet dzieci wydawały swoich rodziców) i szpiegostwie, ułatwiła proces likwidacji „wrogów ludu”. Liczba ofiar i krótki czas w jakim zginęły są przerażające, tym bardziej, że niektóre wysokie wyroki dotyczyły art.. 58, błahostek jak np. wbicie szpilki w zdjęcie Kaganowicza. Aż nad to dobrze Dżugaszwili zdawał sobie Sprewa jak niewielki udział miał w rewolucji w porównaniu do inny działaczy, którzy mogli zakwestionować i pozbawić go władzy, o której tak marzył.
Opublikowano dnia: 25 lutego, 2006   
Proszę oceń : 1 2 3 4 5
  1. Odpowiedz   Pytanie  :    W jaki sposób komuniści w Polsce odsuwali od udziału we włądzy opozycję w latach 1945-1948? Zobacz wszystkie
Tłumacz Wyślij Odnośnik Drukuj
X

.