Platon jako uczeń i przyjaciel Sokratesa wyraził swe poglądy w formie dialogów (
Uczta,
Obrona Sokratesa, Timajos, Gorgiasz). Wśród wielu zagadnień poruszanych przez
Platona (427-348 r. p.n.e.) na czołowe miejsce wysuwa się sprawa najlepszego ustroju państwowego. Rozważania swe na ten temat zawarł Platon w dwóch dziełach: w
Rzeczypospolitej i w
Prawach. Uczony dochodził do wniosku, że władza w państwie powinna należeć do filozofów. Oni jedynie, jako ludzie najmędrsi w społeczeństwie, potrafią odpowiednio pokierować jego sprawami. Filozofom sprawującym rządy nie wolno zakładać własnych rodzin i posiadać majątku. Jedyną bowiem ich troską powinno być dobro państwa i obywateli.
W przeciwieństwie do swego mistrza, Sokratesa, Platon nauczał we własnej szkole. Mieściła się ona w pięknym budynku stojącym w gaju opodal Aten. Gaj ten zwano Akademią, od imienia legendarnego bohatera ateńskiego Akademosa, któremu był poświęcony. Nazwa ta przeszła również i na szkołę Platona, a później na szkoły wyższe.
Przez 40 lat uczył Platon w Akademii, dzieląc czas na pisanie licznych dzieł i wykłady dla swych uczniów. Wśród uczniów Platona znajdował się młodzieniec, który w poszukiwaniu wiedzy przybył do Aten ze Stagiry - kolonii greckiej położonej na północnym wybrzeżu Morza Egejskiego. Młodzieńcem tym był Arystoteles, najwybitniejszy uczony czasów starożytnych (IV wiek p. n. e.). Osiadł on już na stałe w Atenach. Opuścił je jedynie na kilka lat, które spędził na dworze macedońskim jako wychowawca i nauczyciel królewicza, późniejszego potężnego władcy - Aleksandra Wielkiego.