Sofiści
Niektórzy filozofowie głosili np., że możliwości umysłu ludzkiego są ograniczone, a zatem trzeba
porzucić bezpłodne dociekania i zająć się dziedzinami bardziej praktycznymi. Oni sami poświęcili się wychowaniu i kształceniu młodzieży, dlatego też zwano ich sofistami, czyli nauczycielami mądrości. W Grecji, a zwłaszcza w państwach demokratycznych, każdy obywatel miał prawo brać udział w życiu politycznym swego kraju pełnić urzędy, uczestniczyć w różnego rodzaju zgromadzeniach. Umiejętność pięknego przemawiania i przekonywania słuchaczy była bardzo potrzebna greckim politykom. Sofiści zatem przypisywali wielkie znaczenie dialektyce, czyli umiejętności przekonywania, wykazywania słuszności głoszonych poglądów.
Rozumieli, że skutecznie przekonywać może jedynie ten, kto sam posiada wielką wiedzę. Dlatego uczyli swych wychowanków również gramatyki, astronomii, matematyki, nauk przyrodniczych itp. Sofiści za pracę swą pobierali opłatę. Było to w Grecji nowością, gdyż dotychczas uważano, że nauki nie można sprzedawać i nabywać za pieniądze. Wielu zamożnych Hellenów kształciło synów u sofistów, którzy w ten sposób przyczyniali się do wzrostu oświaty w społeczeństwie greckim.
Jednakże działalność sofistów miała również i ujemne strony. Głosili oni bowiem, że na świecie nie ma rzeczy dobrych czy złych, prawdziwych czy fałszywych. Ta sama rzecz dla jednego człowieka jest dobra, a dla drugiego może być zła. Każdy pogląd może być prawdziwy lub fałszywy, a zależy to jedynie od umiejętności przekonywania i użytych w tym celu dowodów. Nauka sofistów podrywała wśród młodzieży wiarę w istnienie prawdy i dobra, dlatego też zwalczana była przez innych filozofów, spośród których najwybitniejszy był Sokrates i Platon.