127. Co wiesz, zataj. Ukryj zdolności. Osłoń swe światło. Zaczekaj. W odosobnieniu poszerzaj wiedzę i udoskonalaj zręczność,
ale zachowaj wygląd przeciętnego człowieka. Nie przechwalaj się, ani nie porywaj na czyn, który przekracza twoje możliwości. Nie padniesz ofiara zawiści, unikniesz natręctwa i drwin otoczenia. Wiedza i zręczność są po to, by je wykorzystać. Mistrzostwo nie powinno być pretekstem do udowadniania swej wyższości. 128. Każda rzeka ma brzegi. Każdy ocean ma kres. Granice tworzą geografię każdej sytuacji, i słusznie jest umieć je wykorzystać. 129. Kopiesz kamyk na skraju drogi, patrzysz, jak toczy się bezładnie. Przypadek i chaos staja się porządkiem. 130. Przeciwności doskonalą nasz charakter. Bez nich trudno byłoby obronić znaczenie osiągnięć. Jeśli coś przyjdzie bez walki, nie oznacza to, że nie zasłużyliśmy na ten traf. Gra wirtuoza jest wynikiem długich lat wyrzeczeń. 131. Piorun rozrywa świątyni mury. Gniew boski to, czy klęska żywiołu? W wydarzeniu tym nie ma nic, co zakładałoby konkretne znaczenie. Wystarczy rozeznanie tego co zaszło. 132. W życiu człowieka rozróżniamy kolejne fazy dorastania, od dzieciństwa po śmierć. Jeśli zbyt długo pozostaniemy na jakimś etapie, nasz wzrost ulegnie zakłóceniu lub degeneracji. Jeśli nadmiernie przyśpieszymy jakiś etap, utracimy jakieś doświadczenia i nie wyciągniemy z tego odpowiednich nauk. Ważne jest wiedzieć kiedy zakończyć jeden etap i rozpocząć nowy. 133. Beczka nie istnieje, dopóki bednarz nie połączy wszystkich klepek w określonym porządku. Tak jest z naszą osobowością, dopóki jej części składowe nie zespolą się w jedną całość, nie mamy z niej pożytku. Praktyki duchowe mogą stać się potrzebną strukturą do jej integracji. 134. Kiedy odprężasz się całkowicie, doznajesz absolutnej ciszy. Kiedy żadna myśl, żaden problem, ani wspomnienie nie krępują ducha, jesteś w stanie medytacji. Dobrze jest codziennie ją praktykować, jak sen. 135. Właściwe zinterpretowanie stanów jakich doświadczysz w czasie medytacji, wymaga przygotowania filozoficznego, które pozwoli uniknąć dezorientacji i odróżnić prawdę od fałszu. To pozwoli ci uwolnić się z niewoli percepcji i osiągnąć poziom pozwalający prawidłowo ocenić rzeczywistość. 136. Sędziowie powinni mądrze i jasno rozważyć fakty, przykładając do czynu normy społeczne. Tak samo, dokonując oceny okoliczności swojego życia, jesteś sędzią i oskarżonym. Czy postępujesz właściwie musisz decydować o tym sam. 137. Nawet najlepszy wojownik nie potrafi pozbyć się wszystkich swoich słabych stron. Tylko ścieżka mędrca usuwa wszystkie. Mędrzec wykracza poza pojęcia obrony, współzawodnictwa, honoru, praworządności, i nie czuje lęku przed śmiercią. 138. Umysł jest jak kwiat na powierzchni lodu: oko otoczone płatkami. Intelekt należy rozwinąć w pełni, zanim podejmie się wysiłek jego neutralizacji, aby nie był przeszkodą w rozwoju duchowym. Intelekt dokonuje rozróżnień i kategoryzacji. Duchowa kontemplacja nie korzysta z tych umiejętności, polega na działaniu w czystej formie, angażując całą naszą wewnętrzną istotę. Mądry wie jak pogodzić umysł z duchem. 139. Trudno jest iść przez życie samotnie. Aby jednak związek przetrwał, musi opierać się na wspólnocie wyznawanych zasad, poglądów i celu. Kiedy nadchodzi czas rozstania, trzeba to uczynić bez żalu. Piękno małżeństwa jest jak czar doskonałości płatku śniegu. 140. Nikt nie posiada przepisu na właściwe życie i nikt nie zna cię tak dobrze jak ty sam. 141. Każde doświadczenie, wszystko co myślimy i czynimy, zostaje zapisane na naszej twarzy. Tylko my ponosimy odpowiedzialność za to, czy z życia wyłonimy się piękni czy też brzydcy. 142. W lesie, w górach, w małych wioskach czas płynie zwolna, a ludzie są wrażliwi na wołanie przyrody – tam też można dostrzec to, co głębokie i ważne. Czas wolny, poświęcony spoczynkowi i kontemplacji, pozwoli w naturalny sposób odczuć to, co słuszne i prawidłowe. 143. Zwierzęta wiodą prosty i naturalny żywot, ludzie tworzą zasady. Wyznawca Tao, choć powinien zdobyć umiejętność życia i poznać jego zasady, dąży do wchłonięcia ich tak całkowitego, że stają się jego podświadomością. Intuicyjnie czuje co jest właściwe. 144. Religie nie są doskonałe, są jedynie tworem kultury. Duchowość to bezpośredni związek z Tao. Najlepiej być zwykłym bezimiennym wędrowcą Tao. 145. Dojrzały praktyk Tao składa jego obraz za pomocą ćwiczeń, technik, poszukiwań i doświadczenia pracy nad sobą, ale i on nie może dojrzeć całości. Całkowite i bezpośrednie poznanie Tao polega na przebudzeniu do życia swojej siły duchowej. Umysł staje wtedy się lampą i okiem. Jest światłem, które widzi. 146. Łudzimy się, że nasze życie ma jakieś znaczenie wobec gwiazd, ale w skali natury nie istniejmy nawet jak punkcik. Możemy ją tylko lepiej poznać, Stać się bardziej jej częścią. 147. Natura nie zachowuje się zgodnie z teoria człowieka, to raczej nasze teorie są niedoskonale w jej analizie. Podążający Tao zachowa giętkość i będzie się adoptował do okoliczności. 148. Prawdziwa Tao nie zna narodowości, ani religii i nie jest własnością żadnej rasy ani kultury. Tao to sam treść bytu. 149. Są dni kiedy docieramy okresu tolerancji jakiejś sytuacji. Niech wówczas nie przeszkodzi ci poczucie winy, nieśmiałości, wahania, nadrzędnego znaczenia jakiejś koncepcji. Kiedy nasze życie zmierza do nowej fazy, naszym prawem jest z tego skorzystać. 150. Ludzkie prawa nie są doskonale: zawsze mogą zajść nieprzewidziane okoliczności. 151. Spoglądając uważnie na nasze istnienie dostrzeżemy zaledwie cienką warstwę znaczenia, które sami mu nadaliśmy, pokrywającą niezmierzony ocean pustki. Cokolwiek czynimy zachowuje znaczenie tylko tu i teraz. Rób cokolwiek potrafisz, w każdej bieżącej chwili, a reszcie pozwól wydarzać się naturalnie. Umieraj każdej nocy i powstawaj do życia każdego poranka. 152. Jeśli życie jest cyklicznym przechodzeniem z jednego snu w drugi, zadajemy sobie bez końca pytanie: Co jest prawdziwie rzeczywiste. 153. Choć inni mają wady, koncentruj się na swoich. Beznamiętnie oceń swoje wady i podejmij kroki zaradcze. Mamy przed sobą prosty cel – sięgnąć w głąb siebie i odnaleźć tam istotę czystą i świętą.