Syzyf jako przykład współczesnego
człowieka absurdalnego zgodnie z filozofią egzystencjalizmu, mimo że skazany przez bogów na wieczne potępienie a zarazem na nieustanne wykonywanie bezużytecznej pracy, jaką niewątpliwie jest wtaczanie na szczyt góry ciężkiego głazu, który za każdym razem spada jest postacią szczęśliwą i predysponowaną do zwycięstwa nad swoim losem. Król Koryntu jest bohaterem świadomym, zdającym sobie sprawę z faktu, iż jego wysiłki są bezcelowe i nigdy nie będą miały końca. Właśnie ten absurdalny brak nadziej, nieuchronność kary i obiektywne rozpoznanie swojej rozpaczliwej sytuacji czynią go zwycięzcą. Jasność widzenia, która powinna mu być udręką to jednocześnie jego zwycięstwo. Nie ma takiego losu, którego nie przezwycięży pogarda. Sam Camus wyróżnił tylko trzy postawy godne namysłu filozofa egzystencjalizmu, z których to jedynie człowiek świadomy, żywiący nieustanną pogardę dla swojego losu osiąga prawdziwą wolność. Syzyf zaś wie doskonale, że jego wysiłkom nigdy nie będzie końca. Głaz jest w tym eseju metaforą życia, natomiast nieustanne jego wtaczanie uosabia ludzkie zmagania oraz przeciwności, jakim każdy z nas musi stawić czoło. Syzyf negując bogów, zakłada, że wszystko leży w gestii człowieka (Los jest jego własnością, kamień jego kamieniem), wszystko oprócz śmierci i narodzin, które to są nieuchronne i godne pogardy jak samo życie. Poprzez swoją jasność rozumowania król Koryntu w absurdalny sposób przemienia cierpienie w radość, niwecząc tym samym plany bezdusznych bogów i fatum. Syzyf rozumiejąc absurdalność swojego bytu, istnienia wypełnionego działaniami z góry skazanymi na niepowodzenie jest przykładem człowieka buntownika, który w każdy możliwy sposób stara się przekreślić zamysły bogów utożsamianych z losem czy fatum. Dla niego najważniejszą wartością jest, bowiem świadomość swego położenia, wyzbycie się nadziej i całkowita negacja czynników mających wpływ na ludzkie wybory. Człowiek absurdalny zna granice swego losu. Pozbawiony racji istnienia i odniesienia do wyższego porządku jest w każdych warunkach odpowiedzialny za swój wybór, co zmusza go do działań heroicznych, a także do ciągłego podkreślania różnicy między nim (jako wolną spontanicznością) a zamkniętymi w sobie bytami. To właśnie ten wysiłek, odwaga, z jaką istota ludzka kroczy przez życie niczego od niego nie oczekując stanowi o wartości człowieka, daję mu prawo do określania się mianem egzystencjalnego zwycięzcy, syna swoich czynów.
Więcej streszczeń na temat Syzyf jako przykład człowieka absurdalnego